สีหน้าของคุณปู่ซูย่ำแย่อย่างยิ่ง
น้ำเสียงของเย่หวูซวงเต็มไปด้วยอารมณ์ที่เก็บกดไว้นานเกินไป
“สามปีมานี้ นางซูอวี่หนิงทำกับข้าอย่างไร? ข้าทำอาหารเช้าให้นางทุกวัน รีดเสื้อผ้าให้นาง ตุ๋นซุปให้นาง จัดการเรื่องยุ่งยากทั้งหมดในบริษัทให้นาง
นางทำงานล่วงเวลา ข้าก็รอนาง
นางเหนื่อย ข้าก็ดูแลนาง
นางอารมณ์ไม่ดี ข้าก็ปลอบนาง”
เมื่อเอ่ยถึงเรื่องในอดีตเหล่านั้น ดวงตาของเขาก็เริ่มแดงก่ำ
“แล้วนางเล่า? นางทำกับข้าอย่างไร?”
“นางเห็นการทุ่มเททั้งหมดของข้าเป็นเรื่องเป็นเรื่องธรรมดา
นางไม่เคยถามถึงความรู้สึกของข้า ไม่เคยสนใจว่าข้าต้องการอะไร
แค่ซูเจ๋อปรากฏตัว ข้าก็ถูกทิ้งอยู่ข้างทาง”
“ซูเจ๋อนั่นก็ไม่เด็กแล้วไม่ใช่หรือ? อายุยี่สิบกว่าแล้ว ไม่เข้าใจหรือว่าพี่สาวโตแล้ว มีแฟนแล้ว มีสามีแล้ว ต้องมีชีวิตใหม่ของตัวเองแล้ว?”
น้ำเสียงของเขาพลุ่งพล่านขึ้นเรื่อย ๆ
“ซูเจ๋อนั่นทุกครั้งที่ ‘บังเอิญ’ ป่วย ทุกครั้งที่ ‘บังเอิญ’ โทรศัพท์มา ทุกครั้งที่ ‘บังเอิญ’ ปรากฏตัวระหว่างเรา พวกท่านมองไม่เห็นว่ามีปัญหาหรือ? หรือมองเห็นแต่แกล้งทำเป็นไม่เห็น?”