ยอดเมฆาแมนชั่น ภายในวิลล่าชั้นสอง
หลินหว่านเอ๋อกำลังนั่งขดตัวอยู่บนโซฟา ในมือถือแก้วไวน์แดง มองวิวยามค่ำคืนนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย
เธอกำลังรอ
รอให้เย่หวูซวงจัดการเรื่องน่าปวดหัวของคนตระกูลซูให้เสร็จ
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
หลินหว่านเอ๋อไม่แม้แต่จะหันไปมอง
“เข้ามา”
ประตูถูกผลักออก เย่หวูซวงเดินเข้ามา
หลินหว่านเอ๋อชายตามองเขาแล้วดื่มไวน์ต่อ
“ส่งกลับไปแล้วเหรอ?”
เย่หวูซวงพยักหน้า
“ส่งกลับไปแล้ว”
หลินหว่านเอ๋อมองเขาแล้วก็หัวเราะออกมา
“ซูเจิ้งหงคนนั้น กลับไปคงฝันร้ายไปหลายวัน
ฝ่ามือนั่นของฉันก็หนักพอให้เขาจดจำ”
เย่หวูซวงไม่พูดอะไร เพียงเดินไปที่หน้าต่าง มองยามค่ำคืนด้านนอก
หลินหว่านเอ๋อเอียงคอมองเขา
“ทำไม? ยังอาลัยอาวรณ์อยู่หรือ?”
เย่หวูซวงไม่ตอบ
หลินหว่านเอ๋อเบ้ปาก กำลังจะพูดอะไร เย่หวูซวงก็เอ่ยขึ้นมาทันใด
“หลินหว่านเอ๋อ”
หลินหว่านเอ๋อชะงักไปเล็กน้อย
“หืม?”
เย่หวูซวงหันมามองเธอ
ในดวงตาคู่นั้นมีประกายที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
“คุณบอกว่าจะขอแต่งงานไม่ใช่เหรอ?”