ในกรมรักษาความสงบ วุ่นวายอยู่นานถึงครึ่งชั่วโมง
สุดท้ายซูอวี่หนิงถูกเจ้าหน้าที่รักษาความสงบหลายคนกดตัวไว้บนเก้าอี้ ถึงได้สงบลง
เธอนั่งอยู่ตรงนั้น ผมเผ้ากระเซิง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยน้ำตา ทั้งคนเหมือนถูกสูบพลังทั้งหมดออกไป
เจ้าหน้าที่ที่ถูกเธอฉุดกระชากไว้ก่อนหน้านี้ ยืนอยู่ข้างๆ สีหน้าเอือมระอา
"คุณซูครับ คุณต้องการอะไรกันแน่"
ซูอวี่หนิงเงยหน้าขึ้น มองเขา
"ฉันไม่หย่า"
น้ำเสียงเธอแหบพร่าและขาดช่วง
"คุณไปบอกเย่เฉิน ว่าฉันไม่หย่า ถึงเขาจะต่อยฉันตาย ฉันก็ไม่ยอมหย่า"
เจ้าหน้าที่รักษาความสงบถอนหายใจ
"คุณซู นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของคุณ ไม่เกี่ยวกับกรมของเรา ตอนนี้คุณเป็นอิสระแล้ว กลับไปได้"
ซูอวี่หนิงส่ายหน้า
"ฉันไม่ไป"
เจ้าหน้าที่จนด้วยคำพูด
อีกคนที่อยู่ข้างๆ กระซิบว่า "หรือจะให้คนในครอบครัวมาช่วยพูดด้วย"
เจ้าหน้าที่คนแรกพยักหน้า แล้วเดินออกไปตามคน
ไม่นาน คุณปู่ซูและซูเจิ้งหงก็เดินเข้ามา
ซูเจิ้งหงเริ่มด่าทันทีที่เข้ามา
"อวี่หนิง เธอจะวุ่นวายไปถึงเมื่อไหร่ ยังขายหน้าไม่พออีกหรือ"
ซูอวี่หนิงมองเขา ไม่พูดอะไร
คุณปู่ซูเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ย่อตัวลง มองเธอ