เย่หวูซวงนิ่งเงียบอยู่นาน
เขารู้ว่าที่อวิ๋นจงเฮ่อพูดนั้นถูกต้อง
อาวุธพวกนั้น เขาเป็นคนผลักดันให้เกิดขึ้นด้วยมือของเขาเองจริง ๆ ทุกพารามิเตอร์ ทุกรายละเอียด ล้วนเป็นสิ่งที่เขาค่อย ๆ ขัดเกลาขึ้นมาทีละนิดตามความต้องการที่แท้จริงของเหล่านักรบที่สู้รบอยู่แนวหน้า
ตอนนี้เกิดปัญหา เขาจะไม่สนใจไม่ได้
แต่...
"ท่านอาจารย์ ถ้าข้าไปจิงโจว ก็ต้องได้เจอนางแน่"
อวิ๋นจงเฮ่อมองเขา
"แล้วยังไง"
เย่หวูซวงไม่พูดอะไร
อวิ๋นจงเฮ่อเดินมาหยุดตรงหน้าเขา แล้วตบบ่าเขา
"หวูซวง เจ้ายังจำที่ข้าเคยพูดกับเจ้าเมื่อตอนนั้นได้ไหม ข้าบอกว่า วิถียุทธ์โบราณ สิ่งที่ฝึกฝนคือจิตใจ หากจิตไม่สงบ วิถีก็ไม่บรรลุ ตลอดสามปีที่ผ่านมา เจ้าดูเหมือนจะวางลงได้แล้ว แต่ความจริงในใจเจ้ากลับมีปมผูกมัดมาตลอด"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
"ครั้งนี้ที่ให้ไป ไม่ใช่เพื่อนาง แต่เพื่อนักรบที่รอใช้อาวุธเหล่านี้ และเพื่อจิตใจของตัวเจ้าเอง"
เย่หวูซวงเงยหน้าขึ้น มองอวิ๋นจงเฮ่อ
ในดวงตาที่ขุ่นมัวคู่นั้น เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่และความคาดหวัง
เนิ่นนาน ในที่สุดเย่หวูซวงก็พยักหน้า
"ได้ ข้าจะไป"
อวิ๋นจงเฮ่อยิ้ม
"อย่างนี้ถึงจะเป็นศิษย์ข้า"
คืนนั้น เย่หวูซวงพักอยู่ที่จวน
เขาไม่รู้ว่า หลังจากเขาจากไป อวิ๋นจงเฮ่อก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรออกสามหมายเลข
สายแรก
"ฮัลโหล สาวน้อยแห่งตระกูลหลินหรือ ข้าเอง อวิ๋นจงเฮ่อ ข้าจะบอกเรื่องหนึ่ง เย่หวูซวงจะไปจิงโจวพรุ่งนี้ ใช่แล้ว เย่หวูซวงคนนั้นแหละ เจ้าไม่ใช่ตามหาเขามาตลอดหรือ รีบคว้าโอกาสนี้ไว้ซะ"
วางสาย
สายที่สอง
"ดอกเตอร์เซี่ย อวิ๋นจงเฮ่อ เย่หวูซวงจะไปจิงโจวพรุ่งนี้ ในฐานะตัวแทนกองทัพ เจ้าบอกว่าอุปกรณ์ใหม่ของเจ้ามีแค่เขาเท่านั้นที่ใช้ได้ไม่ใช่หรือ ไปหาเขาที่จิงโจวด้วยตัวเองซะ"