ซูอวี่หนิงนอนไม่หลับติดต่อกันสามวันแล้ว
ตั้งแต่วันนั้นที่คฤหาสน์เก่าและปฏิเสธที่จะพบซูเจ๋อ เธอก็ขังตัวเองอยู่ในบริษัท เอาแต่อยู่ในแผนกวิจัยไม่เป็นเวล่ำเวลา
ไม่ใช่ไม่อยากพัก แต่หลับไม่ลง
พอลืมตา ก็เห็นแผ่นหลังของเย่เฉินตอนเดินจากไป
พอหลับตา ก็ได้ยินเสียงเย็นชาว่า "หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้"
พอหลับตา ก็เห็นภาพซูเจ๋อคุกเข่าต่อหน้าเธอ กระอักเลือดออกมาคำแล้วคำเล่า
เธอทนไม่ไหว
จึงได้แต่ใช้การงานกล่อมประสาทตัวเอง
โชคดีที่งานช่วยให้เธอลืมเรื่องพวกนั้นได้ชั่วคราว
"ประธานซู นี่คือตารางพารามิเตอร์ที่ปรับใหม่แล้วครับ"
จางฟานวางแฟ้มเอกสารปึกหนึ่งตรงหน้าเธอ สีหน้าเต็มไปด้วยความระมัดระวัง
ซูอวี่หนิงรับมาเปิดดูทีละหน้า
พารามิเตอร์เหล่านี้ปรับใหม่ทั้งหมดตามมาตรฐานที่เย่เฉินเคยกำหนดไว้
ความยาวลำกล้อง กลับไปใช้ขนาดเดิม
กำลังขยายของกล้องเล็ง ลดลงให้อยู่ในขอบเขตที่จำเป็นต่อการรบจริง
ด้ามปืนกันลื่น ทำใหม่ตามกระบวนการที่เย่เฉินเคยทำ
ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนตอนที่เย่เฉินอยู่
"ทดสอบแล้วหรือยัง" ซูอวี่หนิงถาม
"ทดสอบแล้วครับ" จางฟานพยักหน้า "ตามมาตรฐานเดิมของพี่เย่ ทุกตัวชี้วัดผ่านเกณฑ์หมด ทดสอบยิงจริงก็ทำแล้ว"
ซูอวี่หนิงเงียบไปครู่หนึ่ง
"ดี เตรียมการทันที ติดต่อคณะตรวจรับของทหาร ขอตรวจรับใหม่"
จางฟานอ้าปากเหมือนจะพูด แต่ก็หยุดไว้