“เจิ้งหง ลูกรู้ไหมว่าทำไมพ่อถึงต้องคุกเข่า”
ซูเจิ้งหงอึ้งไป
คุณปู่ซูพูดต่อ “เพราะพ่อต้องพบเย่เฉิน อวี่หนิงยังอยู่ในคุก กลุ่มโหยวหลงใกล้จบสิ้น ตระกูลซูทั้งตระกูลกำลังสั่นคลอน
คนที่จะช่วยเราได้ มีแค่เขาเท่านั้น”
น้ำเสียงของท่านสงบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยพลังที่ไม่อาจตั้งข้อกังขา
“ลูกคิดว่าพ่ออยากคุกเข่าหรือ ซูโส่วเต๋อมีชีวิตมาทั้งชีวิต เคยคุกเข่าให้ใครที่ไหน แต่พ่อต้องคุกเข่า
เพราะมีเพียงวิธีนี้ เขาถึงจะยอมออกมาพบพ่อ”
ซูเจิ้งหงอ้าปากค้าง ไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมา
คุณปู่ซูมองเขา แววตาฉายแวบของความผิดหวัง
“ลูกยังยืนอึ้งอีกทำไม”
ซูเจิ้งหงตะลึงงัน
“ผม... ผม...”
น้ำเสียงของคุณปู่ซูพลันเคร่งขรึม
“คุกเข่า!”
ซูเจิ้งหงร่างสั่นสะท้าน
เขามองผู้เป็นพ่อ มองดวงตาอันแน่วแน่ของพ่อ มองร่างที่ชราภาพนั้นคุกเข่าตั้งตรง
ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจอะไรบางอย่าง
พ่อไม่ได้กำลังหยามเกียรติตัวเอง
พ่อกำลังใช้วิธีนี้ บอกให้เย่เฉินรู้ว่า—ตระกูลซูผิดแล้ว ตระกูลซูยอมรับแล้ว ตระกูลซูยอมใช้ทุกสิ่งแลกกับการที่เขายอมออกมาพบ
ซูเจิ้งหงกัดกรามแน่น
จากนั้น เขาก็ค่อยๆ งอเข่าลง คุกเข่าอยู่ข้างกายผู้เป็นพ่อ
หน้ายอดเมฆาแมนชั่น
ยามสองคนยืนอยู่ใต้ซุ้มประตู มองไปยังสองร่างที่คุกเข่าอยู่ไม่ไกล พากันงุนงง
“นั่นใครน่ะ”
“ไม่รู้ เดินขึ้นมาจากตีนเขาเมื่อกี้ บอกว่ามาหาคน”
“หาคน หาใคร”
“ไม่ยอมบอก พอจะเข้าไป ไม่มีบัตรผ่าน เลยถูกกั้นไว้ แล้วก็ไปคุกเข่าอยู่อย่างนั้น”
“นี่... จะไล่พวกเขาไปดีไหม”
“ช่างเถอะ ปล่อยให้คุกเข่าไป แค่ไม่ก่อเรื่องก็พอ”
ยามส่ายหน้า ไม่พูดอะไรอีก
แต่ไม่นานนัก รถเก๋งสีดำคันหนึ่งก็แล่นลงมาจากบนภูเขา