คฤหาสน์เก่าตระกูลซู ห้องหนังสือ
ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี แสงอรุณส่องลอดผ่านกรอบหน้าต่างลายฉลุเข้ามา ทิ้งเงาเป็นจุดด่างบนพื้น
ท่านผู้เฒ่าซูไม่ได้หลับทั้งคืน
เขานั่งบนเก้าอี้ไท่ซือ เบื้องหน้ามีถ้วยชาเย็นชืดวางอยู่ ทว่าสายตากลับทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง มุ่งสู่ทิศตะวันออกของเมือง
ยอดเมฆาแมนชั่น
เย่เฉินอยู่ที่นั่น
สามีของหลานสาว ชายที่หลานสาวตามหามาตลอดหนึ่งเดือนเต็ม อยู่ที่นั่น
ท่านผู้เฒ่าซูสูดลมหายใจลึก ลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกไปข้างนอก
เมื่อถึงประตู จู่ๆ เขาก็หยุดฝีเท้า หันกลับมามองห้องหนังสือนี้แวบหนึ่ง
หลายสิบปีแล้ว ห้องหนังสือนี้อยู่เคียงข้างเขาผ่านวันคืนนับไม่ถ้วน ในนี้ เขาครุ่นคิดการตัดสินใจมาแล้วมากมาย จัดการเรื่องใหญ่ๆ มานักต่อนัก
ทว่าการตัดสินใจในวันนี้ นับเป็นครั้งที่ยากที่สุดในชีวิต
แต่เขาจำต้องทำ
เพื่ออวี่หนิง เพื่อตระกูลซู
เขาผลักประตูออกไป
โถงกลาง ซูเจิ้งหงกำลังกินอาหารเช้า เมื่อเห็นบิดาเดินเข้ามา เขารีบวางตะเกียบกับถ้วยลง
“พ่อ เช้าขนาดนี้? เมื่อคืนพ่อหลับไม่สนิทหรือ?”
ท่านผู้เฒ่าซูไม่ตอบ ได้แต่มองเขา
“ตามฉันไปหน่อย”
ซูเจิ้งหงชะงักไป
“ไป? ไปไหน?”
“ยอดเมฆาแมนชั่น”
มือของซูเจิ้งหงค้างแข็ง
เขาเงยหน้าขึ้นมองบิดา ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ยอดเมฆาแมนชั่น? พ่อ ท่านจะไปที่นั่นทำไม?”
ท่านผู้เฒ่าซูมองเขา สายตาสงบนิ่ง
“ไปหาเย่เฉิน”
ซูเจิ้งหง “ผึง” ลุกพรวดขึ้น
“อะไรนะ?! ไปหาเย่เฉินงั้นหรือ?!”
น้ำเสียงของเขาสูงขึ้นถึงแปดขั้น
“พ่อ พ่อรู้ว่าเย่เฉินอยู่ที่ไหน?”
ท่านผู้เฒ่าซูพยักหน้า
“ยอดเมฆาแมนชั่น เขาอยู่ที่นั่น”
ซูเจิ้งหงนิ่งอึ้งไปหลายวินาที จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นซับซ้อน
มีทั้งความประหลาดใจ ความไม่เข้าใจ และยังมีความรู้สึกที่บอกไม่ถูก… โกรธแค้น