ดวงอาทิตย์ลอยสูงขึ้นเรื่อย ๆ ในพริบตาก็ถึงเที่ยงวัน
หน้าร้อนของจิงโจว แสงแดดแผดเผาอยู่กลางศีรษะ แผดเผาพื้นแผ่นดิน
ลานหน้าประตูยอดเมฆาแมนชั่น ไม่มีร่มเงาแม้แต่น้อย แสงแดดส่องลงมาตรง ๆ พื้นดินร้อนจนแทบจะลวกมือ
คุณปู่ซูและซูเจิ้งหงคุกเข่าอยู่สามชั่วโมงเต็มแล้ว
หน้าคุณปู่ซูซีดขาวน่ากลัว หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ ริมฝีปากแห้งแตกจนลอก ร่างกายโยกเยกเหมือนจะล้มลงได้ทุกเมื่อ
แต่หลังของท่านยังคงตั้งตรง
สายตาของท่าน มองตรงเข้าไปยังด้านในของแมนชั่น
ที่นั่น มีคนที่ท่านต้องเข้าไปพบ
อาการของซูเจิ้งหงก็ไม่ดีไปกว่ากัน
หัวเข่าของเขาชาไปหมดแล้ว แสงแดดส่องจนมึนศีรษะตาลาย หลายครั้งเกือบจะล้มคว่ำ
แต่เขากัดฟัน อดทนไว้อย่างสุดกำลัง
พ่อยังไม่ล้ม เขามีสิทธิ์อะไรจะล้ม?
“พ่อ...” เสียงเขาแหบแห้งแทบจะไม่ได้ยิน “พ่อดื่มน้ำสักหน่อยนะ...”
คุณปู่ซูส่ายหน้า
“ไม่ดื่ม”
“แต่พ่อ...”
“อย่าพูด”
ซูเจิ้งหงหุบปาก ไม่กล้าเอ่ยปากอีก
เวลาผ่านไปทีละวินาที
แดดเริ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
สายตาคุณปู่ซูเริ่มพร่ามัว ประตูใหญ่ยอดเมฆาแมนชั่นตรงหน้า ค่อย ๆ กลายเป็นสองบาน สามบาน แล้วค่อย ๆ ซ้อนทับกันอีกครั้ง