หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ณ โรงพยาบาลจิงโจวใจกลางเมือง หน้าประตูห้องฉุกเฉิน
ซูอวี่หนิงนั่งอยู่บนม้านั่งยาว มือทั้งสองประสานกันแน่น ข้อนิ้วซีดขาวเพราะกำแน่นด้วยความกังวล
บนชุดสูทของเธอยังเปื้อนเลือดที่ซูเจ๋อไอออกมา ซึ่งบัดนี้แห้งเป็นสีแดงคล้ำ ทว่าเธอไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจ
ประตูห้องฉุกเฉินปิดสนิท ไฟสีแดงด้านบนยังคงสว่างค้าง
“ประธานซู”
เสียงระมัดระวังดังมาจากด้านหลังของซูอวี่หนิง
คือจางฟาน
เขาและเพื่อนร่วมงานจากแผนกวิจัยอีกสองสามคนตามมาที่โรงพยาบาลด้วย ตอนนี้ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ
ซูอวี่หนิงไม่ได้หันกลับไป
“ประธานซู ผู้อำนวยการซู... เขาจะไม่เป็นอะไรหรอก”
ซูอวี่หนิงยังคงไม่ตอบสนอง
จางฟานอ้าปากค้าง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับกลืนกลับลงไป
เขานึกถึงฉากเมื่อครู่ในห้องประชุม
นึกถึงซูเจ๋อที่ยอมรับผิดต่อหน้าทุกคน นึกถึงที่เขาโค้งคำนับขอโทษ นึกถึงที่เขากระอักเลือดแล้วเป็นลมหมดสติไปกะทันหัน
ในใจเขามีความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก
ผู้อำนวยการซู... ยอมรับผิดจากใจจริงหรือเปล่า?
หรือว่า...
เขาไม่กล้าคิดต่อไป
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออก
หมอคนหนึ่งในเสื้อกาวน์ขาวเดินออกมา พร้อมถอดหน้ากากอนามัย
ซูอวี่หนิงลุกพรวดขึ้น วิ่งเข้าไปหา
“คุณหมอ! น้องชายของฉันเป็นยังไงบ้าง?”
หมอมองเธอ สีหน้าสงบนิ่ง
“คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วชั่วคราว”
ซูอวี่หนิงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ขาแทบทรุด เกือบยืนไม่อยู่
จางฟานที่อยู่ด้านหลังรีบเข้าไปประคองเธอไว้
“แต่ว่า” คุณหมอเว้นจังหวะเล็กน้อย “อาการของคนไข้ไม่ค่อยสู้ดีนัก”