ชานเมืองด้านตะวันตกของจิงโจว เรือนเก่าของตระกูลซู
เรือนแบบซื่อเหอย่วนเก่าแก่บนพื้นที่ห้าหมู่แห่งนี้ คือรากฐานที่ตระกูลซูสามรุ่นสั่งสมกันมา
กำแพงอิฐสีเทา กระเบื้องมุงหลังคาสีดำ ชายคาโค้งมน เสาค้ำสลักซับซ้อน ทุกตารางนิ้วแผ่กลิ่นอายของตระกูลเก่าแก่
ซูอวี่หนิงยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ สูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้ง ยกมือขึ้นเคาะห่วงประตู
“ใครน่ะ”
ตาเฒ่าหลี่คนเฝ้าประตูเปิดประตู เห็นเป็นนางก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
“คุณหนูใหญ่ ทำไมกลับมาตอนนี้เล่า”
ซูอวี่หนิงไม่ตอบ เพียงถามว่า “ท่านปู่อยู่ไหม”
“อยู่ อยู่ในห้องหนังสือขอรับ”
ซูอวี่หนิงพยักหน้า ก้าวเท้าเร็วๆ เข้าไปข้างใน
ผ่านประตูพระจันทร์สองชั้น อ้อมผ่านสวนดอกไม้เล็กๆ ห้องหนังสือเงียบสงบที่อยู่ด้านในสุด คืออาณาเขตของคุณปู่ซู
ประตูห้องหนังสือปิดไว้หลวมๆ
ซูอวี่หนิงยืนอยู่หน้าประตู ได้ยินเสียงพลิกหนังสือดังมาจากด้านใน
นางเคาะประตูเบาๆ
“เข้ามา”
ซูอวี่หนิงผลักประตูเข้าไป
ในห้องหนังสือ ชายชราผมดอกเลาคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ ในมือถือหนังสือเย็บเล่มหนึ่งเล่ม
เห็นว่าผู้เข้ามาคือนาง ชายชราก็วางหนังสือลง ถอดแว่นสายตายาวออก
“อวี่หนิง ทำไมกลับมาตอนนี้เล่า”
ซูอวี่หนิงเดินมาถึงตรงหน้าเขา ทันใดนั้นก็ “ตึง” คุกเข่าลงไป
คุณปู่ซูนิ่งงันไป
“อวี่หนิง เจ้าทำอะไรน่ะ”
ซูอวี่หนิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยน้ำตา
“ท่านปู่ ข้า... ข้ามาขอให้ท่านช่วย”
คิ้วของคุณปู่ซูขมวดเข้าหากัน
“ลุกขึ้นพูดสิ คุกเข่าอยู่อย่างนี้ไม่ดีเลยนะ”
ซูอวี่หนิงส่ายหน้า ไม่ยอมลุกขึ้น
“ท่านปู่ ท่านฟังข้าพูดให้จบก่อน”
คุณปู่ซูมองดูท่าทางของนาง ในใจรู้สึกไม่ชอบมาพากล
เขาวางหนังสือลง นั่งตัวตรง
“ว่ามา เกิดเรื่องอะไรขึ้น”
ซูอวี่หนิงกัดริมฝีปาก นิ่งเงียบไปหลายวินาที ในที่สุดก็เอ่ยปาก