เสียงฝีเท้าของหลินหว่านเอ๋อหายลับไปตรงปลายบันได
ในห้องรับแขก เหลือเพียงเย่หวูซวง คุณปู่ซู และซูเจิ้งหงที่ยังนอนกระตุกอยู่บนพื้น
ในที่สุดซูเจิ้งหงก็ไม่กล้าปริปาก
เขานอนราบกับพื้น ตัวยังสั่นระริกอยู่ รอยฝ่ามือบนหน้าบวมเป่งขึ้นสูง แต่เขากลับกัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้าให้หลุดคำใดออกมา
เขากลัวแล้ว
กลัวอย่างแท้จริง
หลินหว่านเอ๋อ ทายาทเพียงคนเดียวของหลินซื่อไท่กู่แห่งเซี่ยงไฮ้ ไข่มุกในมือของหลินเจิ้นตง
ชื่อนั้น เป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะไม่เคยได้ยิน?
กลุ่มการเงินตระกูลหลิน ทรัพย์สินนับแสนล้าน กิจการแผ่ขยายทั่วหัวเซี่ย แต่สิ่งที่ทำให้ซูเจิ้งหงหวาดกลัวอย่างแท้จริง ไม่ใช่เงินพวกนั้น
หากเป็นเบื้องหลังของตระกูลหลิน
เขาเคยได้ยินคนพูดว่า ตระกูลหลินสามารถยืนหยัดในเซี่ยงไฮ้มาได้หลายสิบปี โดยไม่ล้ม ไม่ใช่แค่การทำธุรกิจ
ตระกูลหลินมีรากฐานที่หยั่งลึกในทุกๆ ด้าน วงการเมือง วงการธุรกิจ หรือแม้แต่ในระดับที่ลึกกว่านั้น ก็มีคนของพวกเขา