บรรยากาศในห้องโถงราวกับถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น อึมครึมจนคนหายใจไม่ออก
ทันทีที่ประตูปิดลงเบื้องหลังซูอวี่หนิง ทุกคนรู้สึกเหมือนมีบางอย่างในใจ "ตุ้บ" ลงไปกองกับพื้น
ไม่ใช่เพราะเห็นใจ ไม่ใช่เพราะเสียดาย แต่เป็นความรู้สึกโล่งใจที่บอกไม่ถูก เหมือนยกภูเขาออกจากอก — ในที่สุดผู้หญิงคนนั้นก็ไปเสียที เรื่องวุ่นวายนี้ก็จบลงสักที
แต่สมองของทุกคนยังคงอื้ออึงไม่หาย
เย่เฉิน
ชายหนุ่มที่ถูกซูอวี่หนิงด่าว่า "ไอ้พวกขี้ข้าที่ดีแต่เกาะเมียกิน" ที่ถูกตระกูลซูปัดกวาดไล่ส่งไป ชายหนุ่มผู้ยากไร้ที่นั่งอยู่มุมห้องในสภาพเสื้อคลุมสีฝุ่นซีดๆ — เขาคือผู้แทนฝ่ายทหาร
คือผู้แทนฝ่ายทหารที่มาจากเซี่ยงไฮ้และถืออำนาจเหนือความเป็นความตายของกิจการเทคโนโลยีทั้งหมดในจิงโจว
คือบุคคลใหญ่โตที่แม้แต่หัวหน้าฝ่ายหลิวก็ยังต้องให้เกียรติปฏิบัติต่อ
จะเป็นไปได้อย่างไร?
เฉินเจี้ยนกั๋วแห่งหัวเทิงเทคโนโลยียืนแข็งอยู่กับที่ ในมือถือแก้วสุราที่หมดไปนานแล้ว แต่ก็ยังคงยกค้างเอาไว้ นิ้วมือเกร็งค้างคล้ายถูกแช่แข็ง
ในหัวของเขาครุ่นคิดวกวนไปมาอยู่เพียงประโยคเดียว — เขาเคยเห็นเย่เฉิน