ฟันของเขาขบกันกรอดๆ กล้ามเนื้อกรามตึงแข็งราวกับเหล็กสองก้อน
เขาสูดลมหายใจลึกครั้งแล้วครั้งเล่า ประหนึ่งกำลังกดทุกสิ่งที่พลุ่งพล่านในอกให้จมหายลงไปทีละนิด
หัวไหล่ของเขาสั่น มือของเขาสั่น ทั้งร่างของเขาสั่นระริก
แต่เขาระเบิดอารมณ์ออกไปไม่ได้
เขาทำไม่ได้
ที่นี่คือเขตอำนาจของหัวหน้าหลิว เย่หวูซวงคือผู้แทนฝ่ายทหาร ต่อให้จางเต้าหรานเก่งกาจเพียงใด ก็ไม่กล้าเปิดศึกที่นี่
เขาทำได้เพียงอดกลั้น
กลืนความแค้น ความโกรธ ความอัปยศทั้งหมดลงคอ กักขังไว้ในท้อง ปล่อยให้มันเน่าเปื่อยอยู่ในนั้น
เขาอุ้มจางหมิงหย่วน หันหลังเตรียมก้าวออกไป
แล้วสายตาของเขาก็ตกลงบนซูอวี่หนิง
เธอยืนพิงกำแพงอยู่ริมประตู ทั้งร่างไร้เรี่ยวแรงราวกับถูกดึงกระดูกออกไปจนหมด
ชุดราตรีของเธอยับยู่ยี่ ชายกระโปรงเปรอะเปื้อนอาเจียนของตัวเอง ผมเผ้ากระเซิง ใบหน้าเลอะเครื่องสำอางจนเละเทะ อายไลเนอร์เยิ้ม มาสคาร่าจับเป็นก้อนไหลตามคราบน้ำตาลงมาเหมือนแมลงดำสองตัวเกาะอยู่บนหน้า
ริมฝีปากของเธอสั่น มือของเธอสั่น ทั้งร่างของเธอสั่นเทิ้มดั่งใบไม้แห้งที่ถูกสายลมพัด
จางเต้าหรานมองเธอ จู่ๆ ในดวงตาก็เอ่อท้นไปด้วยความแค้นที่แทบจะทะลักออกมา
มันไม่ใช่ความเย็นชาที่ซ่อนเร้นเช่นตอนมองเย่หวูซวงเมื่อครู่ แต่เป็นความเกลียดชังที่เปลือยเปล่า ไม่ปิดบังเลยแม้แต่น้อย—เหมือนมีดที่ถูกเผาจนแดงฉาน พุ่งออกจากเบ้าตาปักลงบนร่างของซูอวี่หนิงโดยตรง
เท้าของเขาหยุดชะงัก