เสียงซุบซิบดังเหมือนคลื่นทะเล ซัดสาดเข้ามาไม่ขาดสาย
ไม่มีใครสังเกตว่า สีหน้าของหัวหน้าหลิวแย่ลงเรื่อย ๆ
เขายืนอยู่ตรงนั้น มือทั้งสองไพล่หลัง สายตาเย็นยะเยือกกวาดมองกลุ่มคนที่กระซิบกระซาบกัน ราวกับไม้กวาดที่ปัดฝุ่นบนพื้น
“พอได้แล้ว”
เสียงของเขาไม่ดัง แต่เหมือนก้อนหินโยนลงน้ำ เสียงอึกทึกทั้งหมดพลันเงียบสงัดในชั่วขณะนั้น
คนที่กระซิบกระซาบกันรีบหุบปากทันที ต่างเงียบกริบเหมือนจั๊กจั่นในฤดูหนาว แทบอยากหดหัวเข้าไปในลำคอ
สายตาของหัวหน้าหลิวกวาดมองพวกเขา อย่างเย็นชา
“วันนี้เป็นงานเลี้ยงเจรจาธุรกิจของฝ่ายทหาร ไม่ใช่ให้พวกคุณมานินทา
ใครกล้าพูดมากอีก ออกไปได้เลย”
ไม่มีใครกล้าพูด
โถงใหญ่เงียบเสียจนได้ยินเสียงหึ่ง ๆ จากช่องแอร์
หัวหน้าหลิวละสายตากลับมา หันไปทางเย่หวูซวง สีหน้าเปลี่ยนจากดุดันเป็นเคารพยำเกรง ก้มตัวลงเล็กน้อย
“คุณเย่ ท่านว่า…งานเลี้ยงเริ่มต่อได้หรือยังครับ”
เย่หวูซวงพยักหน้า
เขาลุกขึ้นยืน เสื้อแจ็กเก็ตสีหม่น ๆ นั้นภายใต้แสงไฟยังดูเรียบ ๆ ไม่สะดุดตา แต่ในยามนี้ ไม่มีใครกล้าดูแคลนเจ้าของเสื้อตัวนี้อีกต่อไป