แม้ชาวบ้านจะยืนซุบซิบกันอยู่ไกล ๆ แต่คนเยอะขนาดนั้นก็ห้ามกันไม่อยู่
คนละคำสองคำ
คำพูดประหลาด ๆ ที่ฟังแล้วบาดหูยังคงลอยมาเข้าหูหลี่ต้าซานกับโจวซ่วงเป็นระยะ
ถึงจะรู้ว่าชาวบ้านไม่ได้มีเจตนาร้าย แค่พูดแทนความไม่เป็นธรรมที่เขาเจอ
โจวซ่วงก็ยังโกรธจนแก้มแดงระเรื่อ
หลี่ต้าซานกลับตัวกลับใจแล้ว พวกชาวบ้านมีสิทธิ์อะไรมาพูดถึงเขาแบบนั้น?
แถมในนั้นก็ไม่ได้มีแต่คำพูดที่พูดแทนความไม่เป็นธรรมให้เขา
“ซ่วงซ่วง อย่าไปถือสาพวกเขาเลย ปล่อยให้พูดไปเถอะ ว่าไปแล้วเมื่อก่อนฉันก็ทำไม่ดีจริง ๆ”
หลี่ต้าซานรีบคว้าโจวซ่วงที่กำลังจะโมโหไว้ได้ทัน
ชาวบ้านหมู่บ้านเขาซานเริ่มเข้าใจแล้วว่าหลี่ต้าซานกำลังกลับตัวกลับใจ
แต่ก็มีแค่คนในหมู่บ้านเขาซานกับกองผลิตละแวกใกล้เคียงเท่านั้น
ชาวบ้านจากที่อื่นซึ่งรู้จักหลี่ต้าซานยังคงมองเขาด้วยอคติ
ถ้าโจวซ่วงออกหน้าแก้ต่างให้หลี่ต้าซาน
เธอคงโดนชาวบ้านเยาะเย้ยถากถางแน่ ๆ พวกเขาคงคิดว่าโจวซ่วงต้องเพี้ยนไปแล้ว
ทั้งที่หย่ากันไปแล้วแท้ ๆ
ยังจะมาพัวพันกับหลี่ต้าซานอีก
“พี่ต้าซาน ใจดีเกินไปแล้วนะ ต่อไปฉันจะกลับบ้านแม่บ่อย ๆ ใครกล้าพูดถึงพี่อีก ฉันไม่ยอมจบกับพวกเขาแน่”
โจวซ่วงเหลือบมองชาวบ้านสองข้างทางไม่หยุด
ในใจรู้สึกหวานชื่นยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ
เด็กสาวคนนี้แค่ห้าว ไม่ได้โง่
เธอรู้ดีว่าทำไมหลี่ต้าซานถึงห้ามไว้
ก็เพราะกลัวชาวบ้านจะพาลมองบ้านโจวไม่ดีไปด้วยนั่นแหละ