“เสี่ยวซ่วง พอกลับไปแล้ว อย่าลืมฝากความคิดถึงไปให้แม่เธอด้วยนะ ถ้าที่บ้านมีปัญหาอะไรก็กลับมาบอกแม่ได้”
หวังชุ่ยฮวาดึงโจวซ่วงแยกไปคุยตามลำพัง ก่อนจะล้วงธนบัตรแบงก์ดำสิบออกมาจากกระเป๋าสิบใบ
“แม่ ทำอะไรน่ะ? หนูมีเงินติดตัวอยู่แล้ว”
โจวซ่วงรีบปฏิเสธ
“เด็กน้อย เรียกแม่ว่าแม่แล้ว ก็ต้องรับเงินนี่ไป”
หวังชุ่ยฮวายัดเงินใส่กระเป๋าของโจวซ่วงอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เด็กน้อย แม่เธอเป็นคนรักศักดิ์ศรี กลับไปแล้ว ถ้าคุณยายจะพูดจาแรงบ้างเบาบ้าง ก็อย่าเถียงท่านล่ะ แม่เธอดูแลเธอกับน้องสาวมาตั้งหลายปี ชีวิตลำบากกว่าใครเขา”
คำพูดสั้น ๆ เพียงไม่กี่คำทำให้โจวซ่วงน้ำตาคลอ
อดีตภรรยาทั้งสี่คนหย่ากับหลี่ต้าซานไปแล้ว หวังชุ่ยฮวากลัวลูกสาวทั้งสี่จะถูกรังแก จึงจำใจต้อง “ตัดขาดกับลูกชายเพื่อปกป้องพวกเธอ”
เธอเป็นฝ่ายตัดสัมพันธ์กับหลี่ต้าซานอย่างชัดเจน
ไล่ลูกชายแท้ ๆ ไปอยู่ลานบ้านข้าง ๆ แล้วอาศัยข้ออ้างว่าแบ่งครอบครัวกันอยู่ ย้ายทะเบียนบ้านของอดีตลูกสะใภ้ทั้งสี่คนมาไว้ในทะเบียนบ้านของตัวเองทั้งหมด
ภายนอกอ้างว่าให้พวกเธอรวมกลุ่มคอยช่วยเหลือกัน และรับพวกเธอเป็นลูกสาวบุญธรรมเพื่อให้ช่วยเลี้ยงดูยามแก่เฒ่า
แต่ความจริงคือเธอกำลังปกป้องพวกเธอจากลมฝน
ในบรรดาพวกเธอ มีเพียงซ่งซิ่วหลานที่มีฐานะเป็นชาวนาจน
ส่วนจ้าวผิงถิง ซุนเหมียวเหมียว และโจวซ่วงต่างก็มีปัญหาของตัวเอง
ฐานะทางบ้านของแต่ละคนไม่ชัดเจน
ถ้ากลับไปบ้านเดิม รับรองว่าต้องถูกชาวบ้านกับพวกสารเลวที่คิดไม่ซื่อรังแกจนตายแน่