“พี่ เหลียงซานหู่เป็นคนโหดที่ขึ้นชื่อที่สุดคนหนึ่งในแถบนี้เลยนะ เขายอมถอยไปง่าย ๆ แบบนี้จริงเหรอ?”
โจวฟางยังไม่ค่อยอยากเชื่อ
“ไม่ยอมแล้วจะทำยังไงล่ะ? ถ้าไม่ยอมก็โดนเล่นงานหนักกว่าเดิมน่ะสิ”
โจวซ่วงพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ไม่เชื่อพี่ต้าซาน ก็ยังไม่เชื่อพี่สาวแท้ ๆ ของตัวเองอีกเหรอ? แม่ ให้โอกาสพี่ต้าซานสักครั้งเถอะ พวกเราจะได้ใช้ชีวิตกันดี ๆ แบบนี้ไม่ดีกว่าเหรอ”
“ยัยเด็กบ้า พอได้แล้ว อย่าพูดต่อเลย เดี๋ยวแม่ขายหน้าไปมากกว่านี้”
ใบหน้าแก่ชราของไฉ่เฟิ่งหลานแดงก่ำ
หย่ากันแล้วแต่ยังอยู่ด้วยกัน ฝืนใช้ชีวิตต่อไป
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?
โจวซ่วงพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “แม่ อย่าพูดเรื่องหนูเลย พูดเรื่องในบ้านดีกว่า คนอย่างเฉาตงซานหน้าด้านขนาดนั้น แม่จะตามใจเขาไม่ได้เด็ดขาด”
“ถ้าเขายังมารังแกคนในบ้านอีก ก็ให้เสี่ยวฟางไปหมู่บ้านเขาซานตามหาพี่ต้าซาน พี่ต้าซาน เรื่องนี้พี่รับปากได้ใช่ไหม?”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
หลี่ต้าซานตบอกให้คำมั่นทันที
ถ้าเฉาตงซานยังมาหาเรื่องครอบครัวโจวอีก
เขาจะรีบไปจัดการหมอนั่นให้ทันที
หลี่ต้าซานกับโจวซ่วงประสานเสียงกันราวกับกำลังเล่นงิ้วคนละบท คนหนึ่งพูด อีกคนก็รับคำ
โจวฟางกับไฉ่เฟิ่งหลานฟังไปฟังก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจ
หลี่ต้าซานไปเป่าหูโจวซ่วงด้วยมนตร์สะกดอะไรเข้า?
ทำไมพี่สาวคนนี้ถึงได้ทุ่มใจให้หลี่ต้าซานขนาดนั้น
ดูท่าทางแล้ว ต่อให้หลี่ต้าซานหลอกขายเธอ โจวซ่วงก็คงยิ้มแฉ่งช่วยนับเงินให้เขาเสียด้วยซ้ำ