“พี่ชาย ฉันเห็นว่านายเป็นคนดี ดาบเล่มนี้ขายให้นายแค่ 20 หยวนก็แล้วกัน...”
“ไม่ ๆ 15 หยวนก็ได้ ถือว่าตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตฉันไว้ นายว่าไง?”
พอสิ้นเสียง สีหน้าของหลี่ต้าซานก็เปลี่ยนจากแจ่มใสเป็นหม่นหมอง
อะไรกันเนี่ย
ขายเหรอ?
เล่นกลกันชัด ๆ ไอ้หมอนี่หลอกฉันเก่งจริง ๆ!
เขานึกมาตลอดว่าโจวโหย่วเกินจะยกดาบให้เป็นของขอบคุณเสียอีก
ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายกลับเปิดปากคุยเรื่องซื้อขายกับเขา
ลดเหลือ 15 หยวนแล้วยังทำเหมือนเขาได้เปรียบมหาศาล
ตอนนี้หลี่ต้าซานเหลือเงินในกระเป๋าแค่ 15 หยวน
ถ้าซื้อดาบก็หมดตัวพอดี
โจวโหย่วเกินเรียกราคา 15 หยวนได้พอดิบพอดี คงคำนวณไว้แล้วว่าเขาเหลือเงินเท่าไรสินะ?
เกาหม่านซานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เกือบหัวเราะจนตัวงอ
สมน้ำหน้า อยากทำเป็นหมาป่าหางพวงดีนัก
หลี่ต้าซานจะหงุดหงิดก็เรื่องหนึ่ง แต่ดาบเล่มนี้ดีจริง ๆ
ตีขึ้นจากเหล็กกล้าของดาบทหารญี่ปุ่น คุณภาพไม่ต้องพูดถึง
ดูคราบเงาบนใบดาบก็รู้แล้วว่ามันจับถนัดมือกว่ามีดล่าสัตว์เล่มไหน ๆ
ขายเนื้อได้เงินมา 92 หยวน ซื้อปืนสุ่ยเหลียนจูไป 65 หยวน ซื้อกระสุน 10 หยวน ซื้อซาลาเปา 2 หยวน
เหลือเงินติดตัวพอดี 15 หยวน
ไม่ขาดไม่เกินสักเฟิน
“พี่ใหญ่ ขอฉันลองก่อน ได้ไหม?”
หลี่ต้าซานถามกลับ
“ได้สิ”
โจวโหย่วเกินรีบยื่นดาบให้หลี่ต้าซาน
ไม่ใช่ว่าเขาใจดำหรอก
คนจนไร้ทางเลือก ม้าผอมขนยาว
หลี่ต้าซานซื้อซาลาเปาให้เขากิน แสดงว่ามีเงินอยู่บ้าง
เพราะถึงอย่างไร
คนอื่นช่วยชีวิตเขาก็ช่วยไปเถอะ แต่คงไม่มีใครแบ่งอาหารให้กินแก้หิวเพิ่มแน่