“ได้ ๆ อย่าว่าแต่สองรากเลย รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม เราสองคนค่อยไปเยี่ยมพ่อตากับแม่ยายด้วยกัน ฉันจะขนโสมใส่รถม้าไปให้ท่านทั้งสองสักคัน”
หลี่ต้าซานยิ้มประจบเอาใจภรรยา ในสถานการณ์แบบนี้ก็มีแต่ต้องพูดคล้อยตามเท่านั้น
พูดเพิ่มอีกคำก็ผิดแล้ว
“นี่นายคิดว่ากำลังป้อนอาหารกระต่ายอยู่หรือไง ไม่กลัวพ่อกับแม่ฉันกินแล้วร่างกายพังหรือไง ยังจะพูดอีกว่าจะขนโสมไปให้ตั้งรถม้า ทำไมไม่บอกว่าขนไปตั้งรถบรรทุกล่ะ ทำอย่างกับโสมบนเขาเป็นของที่นายปลูกเองอย่างนั้นแหละ”
จ้าวผิงถิงหลุดหัวเราะพรืด
เดิมทีก็ไม่ได้โกรธ แค่อยากออดอ้อนงอแงเล่น ๆ ให้เขาง้อ
อยากดูว่าหลี่ต้าซานจะปฏิบัติกับเธอยังไง
“ผิงถิง พูดแล้วก็จริงนะ โสมบนเขาพวกนั้นฉันปลูกเองทั้งนั้น อยากได้โสมแบบไหนก็บอกมา ตอนเช้าฉันขึ้นเขา ตกเย็นก็ถอนมาให้ได้แล้ว จะเอารากใหญ่ รากเล็ก หรือว่าจะเอา...รากใหญ่เท่าของฉันนี่?”
หลี่ต้าซานชี้ลงไปข้างล่าง
จ้าวผิงถิงชะงักไปก่อน จากนั้นก็เหลือบมองตามสายตาของหลี่ต้าซานลงไป
วินาทีต่อมา
จ้าวผิงถิงหน้าแดงก่ำ ทุบตีหลี่ต้าซานอย่างแรง “ไอ้คนไม่รู้จักอาย ดูหน่อยสิว่านี่มันที่ไหน ยังกล้าพูดจาลามกในตัวอำเภออีก น่าจะให้กองกำลังอาสาจับนายไปซะเลย!”
หลี่ต้าซานยิ้มกริ่ม คล้องมือจ้าวผิงถิงไว้ แล้วใช้มืออีกข้างตบเอวตัวเองเบา ๆ
“เมียโง่ คิดอะไรอยู่กันแน่ ไม่คิดเลยว่าลูกสาวเจ้าที่ดินจะมีแต่เรื่องเหลวไหลเต็มหัว ฉันหมายถึงโสมใหญ่เท่าทวนต่างหาก คิดว่าฉันพูดถึงอะไรล่ะ?”