หลี่ต้าซานรู้ดีว่า ถ้าเข้าป่าไปตามหาฝูงหมาป่าพวกนั้น ก็ไม่ต่างอะไรกับเอาตัวเองไปเป็นอาหารให้พวกมัน
คนตายแล้วจะกลับมาทวงที่ดินได้หรือไง?
สีหน้าของหลี่ต้าซานคล้ำเขียว เส้นเลือดที่คอปูดโปนขึ้นมา
เหลียงเหล่ยเห็นแบบนั้นก็แทบหัวเราะจนท้องแข็ง
ถูกหลี่ต้าซานกดหัวมานาน ในที่สุดก็มีโอกาสได้เงยหน้าขึ้นมาบ้าง
“พ่อ สาบานเลย!”
เหลียงเหล่ยขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเหลียงซานหู่ ด้วยเสียงที่มีเพียงพ่อลูกสองคนได้ยิน เป็นการตอกย้ำหลี่ต้าซานเป็นครั้งสุดท้าย
เหลียงซานหู่เองก็ไหวพริบดีไม่น้อย
เขายกมือขวาขึ้นทันที แล้วสาบานเสียงดังฟังชัด
“พี่น้องทุกคนช่วยเป็นพยานให้ฉันด้วย ฉัน เหลียงซานหู่ ขอเอาตำแหน่งหัวหน้ากองผลิตและบรรพบุรุษตระกูลเหลียงเป็นประกัน ขอปฏิญาณว่า ถ้าหลี่ต้าซานฆ่าราชาหมาป่าได้ แล้วเอาศพมันกลับมาที่หมู่บ้าน ฉันจะจัดสรรที่ดินปลูกบ้านขนาด 300 ตารางเมตรให้เขาเต็มจำนวน ไม่ขาดแม้แต่นิดเดียว”
“ถ้าฉันทำไม่ได้ ขอให้ฟ้าผ่าตาย ไม่มีลูกหลานสืบสกุล และตายอย่างอนาถ!”
เหลียงเหล่ยแสร้งพูดแทรกขึ้นมา “พี่น้องทุกคน พ่อฉันสาบานหนักขนาดนี้แล้ว ถ้าหลี่ต้าซานยังต่อรองอีก งั้นก็...”
“งั้นพ่อแกสิ!”
แทบจะในพริบตาเดียว
จู่ ๆ ก็มีคนพุ่งออกมาจากนอกกลุ่มคน ยกหมัดซัดเข้าใส่อย่างแรง
เหลียงเหล่ยร้องโหยหวน ร่างกระเด็นล้มลงไปอย่างแรง
เหลียงซานหู่หน้าถอดสี กำลังจะอ้าปากด่า ก็รู้สึกว่าทั้งสองเท้าลอยพ้นพื้น
พอมองดูอีกที
เหลียงซานหู่แทบขวัญหนีดีฝ่อ
ตัวเขาถูกคนยกขึ้นกลางอากาศเสียแล้ว
เกาต้าหนิวเหวี่ยงเหลียงซานหู่ออกไปอย่างแรง ราวกับกำลังโยนกระสอบ