ปีที่แล้ว
ป่าไม้อีกแห่งหนึ่งเกิดความขัดแย้งกับคอมมูนในพื้นที่จนไม่อาจประนีประนอมกันได้ ถึงขั้นยึดที่ดินสิบสามหมื่นหมู่ซึ่งเป็นของคอมมูนไปอยู่ภายใต้การควบคุมของป่าไม้
คอมมูนก็ไม่ใช่พวกตามใจคนไปเสียทุกเรื่อง จึงระดมคนกว่าพันคนเข้าปะทะกับป่าไม้เต็มกำลัง
อีกครั้งหนึ่ง
คอมมูนแห่งหนึ่งส่งคนกว่าห้าร้อยคนไปก่อเหตุทะเลาะวิวาทด้วยอาวุธกับฟาร์มใกล้เคียง
จำนวนผู้เข้าร่วมปะทะมีมากกว่าเจ็ดร้อยคน
จะว่าเป็นประเทศเดียวกัน เดินหมากกระดานเดียวกันก็ไม่ผิด แต่เรื่องนั้นเป็นเหตุการณ์ในอีกหลายปีให้หลัง
ตอนนี้ต่างคนต่างดูแลส่วนของตัวเอง
ถ้าแกไม่ยื่นมือมาหยิบของในชามฉัน พวกเราก็อยู่กันได้ดี แกสบาย ฉันสบาย ทุกคนก็สบาย
แต่ถ้ายื่นมือมาล้ำเส้น ก็ไม่มีใครตามใจแกหรอก
ถ้าหลี่ต้าซานยอมอ่อนข้อ ปล่อยให้ทหารอาสาของป่าไม้พาเหลียงซานหู่ไป คนแรกที่ทางอำเภอจะจัดการเพื่อรับผิดชอบเรื่องนี้ ไม่ใช่ตงไห่เฉวียนที่เป็นหัวโจกนำคนมาชิงตัวไปแน่นอน
แต่เป็นหลี่ต้าซาน
ทำไมน่ะเหรอ?
เพราะหลี่ต้าซานยอมมอบปืนและจำนน ปล่อยให้ศัตรูบุกตะลุยเข้ามาในพื้นที่ของตัวเองตามใจชอบ
“ก๊อง ๆ ๆ...”
ไม่นานนัก เสียงระฆังดังกึกก้องจนหูแทบดับไปทั่วกองพล
ชาวบ้านจากทีมผลิตหลายทีมที่ได้ยินเสียง ต่างรีบไปรายงานสถานการณ์ที่ทำการทีมของตัวเอง
ยิ่งระฆังดังถี่และกังวานมากเท่าไร ก็ยิ่งหมายความว่ามีเรื่องด่วนร้ายแรงเกิดขึ้นในกองพล
ทหารอาสาของแต่ละทีมต้องรีบไปรวมตัวกันที่ทำการกองพลทันที
“ไอ้แซ่หลี่ แกคอยดูเถอะ แกมีคนของแก ฉันก็มีคนของฉันเหมือนกัน!”