“ต้าซาน ไม่เลวเลย!”
“ตอนพ่อแกยังมีชีวิตอยู่ ยังไม่แน่ว่าจะช่วยทุกคนให้เชิดหน้าชูตาได้เหมือนแกวันนี้”
“ต้าซาน แกพูดว่ายังไง พวกเราก็ทำตามนั้น ไอ้หยา! พวกกองกำลังอาสาป่าไม้จะนับเป็นอะไร? สมัยก่อนพวกโจรภูเขา เจ้าของที่ดิน โจรป่า กับอันธพาลยังไม่กลัว แล้วจะกลัวคนแค่ยี่สิบกว่าคนพวกนี้หรือ? อย่างมากก็แลกชีวิตกันไปเลย!”
หนิวหย่งกุ้ยกับหนิวหย่งจิ่วสองพี่น้องตะโกนให้กำลังใจหลี่ต้าซานเสียงดัง
“ต้าซาน ตั้งสติ อย่าเสียฟอร์ม!”
จางเฟิงเถียน หัวหน้าหน่วยผลิตที่สอง พากองกำลังอาสาของหน่วยตัวเองตะโกนตามเสียงดัง
“ใครก็ได้ มัดกองกำลังอาสาพวกนี้ รวมถึงหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยเฮงซวยคนนี้ให้หมด แล้วเอาไปขังไว้ที่ทำการกองพล!”
หลี่ต้าซานฉวยจังหวะสั่งต่อ “มัดเหลียงซานหู่ด้วย แล้วหาที่ขังแยกไว้ต่างหาก”
“หลี่ต้าซาน แกกำลังใช้อำนาจแก้แค้นส่วนตัว!”
เหลียงซานหู่สะดุ้ง ก่อนจะตะโกนเสียงดังว่าตัวเองบริสุทธิ์
เขาไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายอะไรเลย
กองกำลังอาสาป่าไม้จงใจมาหาเรื่องและใส่ร้ายเขา
หลิวผู้เป็นหัวหน้ากองกำลังอาสาลังเล “ต้าซาน จะมัดเหลียงซานหู่จริง ๆ เหรอ?”
“หัวหน้าหลิว เรื่องมันเริ่มเพราะเหลียงซานหู่ ที่ฉันปกป้องไม่ใช่เขา แต่เป็นคอมมูน เป็นกองพล แล้วก็ศักดิ์ศรีของชาวบ้าน เรื่องบ้าบอของไอ้หมอนี่ตอนนี้ไม่มีใครพูดให้ชัดได้ ถ้าไม่มัดเขาไว้ แล้วจะปล่อยให้กลับบ้านไปนอนสบายหรือไง?”
หลี่ต้าซานถลึงตาใส่