“ต้าซาน อย่าวู่วามเด็ดขาด รีบวางปืนลงก่อน! มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากัน!”
“หลี่ต้าซาน วางปืนลง ระวังลั่น!”
ภาพตรงหน้าทำเอาผู้นำระดับต้นและรองของกองพลยืนตะลึง หูชิงหมิงกับจินต้าถัวรู้สึกเหมือนฟ้าดินหมุนคว้างไปพร้อมกัน
ทหารบ้านของป่าไม้จะดุดันราวกับหมาป่าและเสือก็ช่างเถอะ
ใครใช้ให้เขาเป็นหน่วยงานรัฐขนาดใหญ่ ในสังกัดมีแต่พนักงานที่ได้ทำงานมั่นคงกันทั้งนั้น
พวกเขาดูแคลนชาวบ้านยากจนในชนบทมานานแล้ว ไม่ใช่เพิ่งทำวันนี้วันเดียว
แต่ถึงจะโมโหแค่ไหน
หลี่ต้าซานก็ไม่ควรเอาปืนจ่อหัวหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยของอีกฝ่ายแบบนี้...
“เงียบกันให้หมด”
แค่หลี่ต้าซานพูดเสียงเรียบ สถานการณ์ตึงเครียดที่เหมือนพร้อมปะทุขึ้นทุกเมื่อก็เงียบกริบในทันที
ชาวบ้านไม่น้อยต่างยกนิ้วโป้งให้เขาในใจ
หลี่ต้าซานนี่มันลูกผู้ชายจริง ๆ!
แม้แต่เหลียงซานหู่ที่ถูกทหารบ้านของป่าไม้ควบคุมตัวไว้อย่างแน่นหนา ยังไม่อยากเชื่อว่าหลี่ต้าซานจะยอมมีเรื่องกับตงไห่เฉวียนเพื่อช่วยเขา
ตงไห่เฉวียนพูดอย่างดูแคลนว่า “ไอ้เด็กเวร อย่าคิดว่ามีของห่วย ๆ นั่นอยู่ในมือแล้วฉันจะกลัว แกแน่จริงก็ยิงสิ ถ้าไม่กล้าก็วางปืนลงซะ! เป็นแค่หัวหน้าหมวดทหารบ้านที่ไม่ได้เรื่อง ยังกล้าเอาปืนมาอวดเบ่งต่อหน้าฉันอีก ตอนฉันไปรบ แกยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถอดกางเกงเปิดก้นเป็นหรือยัง!”
“ฉันจะเคยถอดกางเกงเปิดก้นหรือเปล่า ไม่ต้องให้คุณเป็นห่วงหรอก เดี๋ยวอย่ากลัวจนฉี่ราดก็แล้วกัน”
ชั่วพริบตา
หลี่ต้าซานก็เบี่ยงปากกระบอกปืนออกไป
ตงไห่เฉวียนคิดว่าหลี่ต้าซานขี้ขลาด จึงกำลังจะพูดข่มขู่อีกสักหน่อย แล้วใช้ข้อหาใหญ่โตมาเอาผิดกองผลิตหมู่บ้านเขาซาน