เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตูเป็นหลี่ต้าซานกับเกาต้าหนิว ลูกชายทึ่ม ๆ เกาหม่านซานก็เดือดดาลจนแทบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาถกแขนเสื้อขึ้น ทำท่าจะพุ่งเข้าไปลงไม้ลงมือ พร้อมด่ากราดว่า “หลี่ต้าซาน ไอ้เวรนี่ กล้าแกล้งฉันอย่างจงใจได้ยังไง! วันนี้ฉันจะจัดการแกให้เข็ด!”
“หลี่ต้าซาน แกนี่มันเลวจริง ๆ! พ่อบ้าน จัดการมันเลย!”
เมียเกาก็โกรธไม่น้อยเหมือนกัน
เธอด่าหลี่ต้าซานว่าเลวระยำ แถมยังจงใจทำให้คนตกใจตั้งแต่เดินเข้าบ้าน
คนทำให้คนตกใจ บางทีก็ถึงตายได้เลยนะ
“ไอ้คนเลว แกทำไมไม่ตะโกนว่ามีแผ่นดินไหวไปเลยล่ะ จะปลอมเป็นทหารบ้านนอกทำไมวะ คิดว่าตัวเองเหาะขึ้นฟ้าได้หรือไง!”
หลี่ต้าซานหลบไปพลางหัวเราะไปพลาง ก่อนชี้ไปที่เนื้อหมูป่าบนพื้นแล้วพูดว่า “สหายเกา ใจเย็นก่อน อย่าเพิ่งลงมือ ดูนี่ก่อนว่าอะไร ฉันเอาของดีมาฝากพวกนายสองคนเลยนะ”
“เนื้อหมูป่า 50 ชั่ง ถ้าไม่อยากได้ ฉันจะยกกลับแล้วนะ”
พอได้ยินว่าเอาเนื้อมาฝาก ไม้กวาดในมือเกาหม่านซานก็หยุดค้างกลางอากาศทันที
ความโกรธบนใบหน้าสองผัวเมียสลายไปในพริบตา สายตาทั้งคู่จ้องเนื้อบนพื้นพร้อมกัน
พอเห็นเนื้อ สองผัวเมียตระกูลเกาก็ทำท่าราวกับได้เจอพ่อแม่แท้ ๆ
ไม่มีใครสนใจจะด่ากันอีก ทั้งสองยื่นมือไปยกเนื้อพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
ลองชั่งน้ำหนักดูแล้ว หนักหลายสิบชั่งจริง ๆ
ใบหน้าเหี่ยวย่นของเกาหม่านซานยิ้มจนบาน “ต้าซาน เอ็งนี่รู้ความจริง ๆ มาเยี่ยมทั้งที ยังเอาของขวัญหนักขนาดนี้มาให้ ฉันเกรงใจจะแย่”
ปากบอกเกรงใจ แต่เขากลับรีบเรียกเมียให้ช่วยกันเอาเนื้อเข้าไปเก็บในบ้าน
ยุคนี้แม้แต่ธัญพืชหยาบ ๆ ก็แทบไม่มีให้กิน