“หลี่ต้าซานไม่เพียงฆ่าหมูป่าได้ ยังช่วยคนเอาไว้ด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะกระสุนนัดนั้นของเขา ใครจะรู้ว่าต้องมีคนถูกสัตว์ร้ายชนตายหรือบาดเจ็บอีกกี่คน แกหน้าด้านอยากเอาเปรียบคนอื่นแบบนี้ มันเลวยิ่งกว่าสัตว์เสียอีก สัตว์ยังรู้จักสำนึกบุญคุณมากกว่าแก!”
ชาวบ้านอัดอั้นมานาน ต่างพากันกรูเข้ามาด้วยความโกรธแค้น
ชี้หน้าด่าจางโหย่วฝูไม่หยุด
หนุ่มใจร้อนสองสามคนถึงกับถกแขนเสื้อขึ้น
อยากซัดไอ้หน้าด้านนี่ให้ตายคามือเสียเดี๋ยวนั้น
“คนแบบนี้มันตัวกาลกิณีชัด ๆ ไม่รู้ว่าใครเลี้ยงมา!”
“จางโหย่วฝู ไสหัวออกจากกองผลิตที่สี่ของพวกเราเดี๋ยวนี้! เจอเมื่อไรจะอัดเมื่อนั้น!”
“ถุย ไอ้หน้าด้าน!”
เห็นภาพตรงหน้า หลี่ต้าซานก็ยิ่งรู้สึกสะเทือนใจ
เมื่อก่อนเขาเป็นเหมือนหนูข้างถนนที่ใคร ๆ ในหมู่บ้านก็อยากไล่ตี
ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไร ไม่มีใครสักคนยอมออกหน้าพูดความจริงให้เขา
แต่ตอนนี้แค่รับปากว่าจะขายเนื้อให้กองผลิตที่สี่ ก็มีคนมากมายยืนหยัดปกป้องเขาโดยไม่ลังเล
ดูท่าชื่อเสียงนี่
จะเป็นสิ่งที่มีประโยชน์สุด ๆ จริงด้วย
จางโหย่วฝูนอนหมอบตัวสั่นอยู่บนพื้น
นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้ว่าการทำให้คนทั้งหมู่บ้านโกรธพร้อมกันจะมีผลลัพธ์น่ากลัวขนาดนี้
มองดวงตาลุกเป็นไฟของชาวบ้านแล้ว ราวกับทุกคนอยากกินเขาให้หมดตัว
ถึงอย่างนั้น
จางโหย่วฝูก็ยังเลิกนิสัยหน้าด้านหน้าทนเหมือนหนังหนาไม่ลง
“ปืนล่าสัตว์มันก็…”
“ให้โอกาสแล้วยังไม่เอาอีกใช่ไหม?”
หนิวหย่งกุ้ยเตะเข้าไปทีหนึ่ง จนความกล้าของจางโหย่วฝูแตกกระเจิง
“อย่าตีแล้ว ฉันผิดไปแล้ว ต่อไปไม่กล้าอีกแล้ว!”