“พี่เถียน สหายทุกคน อย่าเกรงใจกันเลยนะ วันนี้ต้องกินให้อิ่ม ดื่มให้เต็มที่”
หลี่ต้าซานยกหม้อใหญ่ที่อัดแน่นด้วยเนื้อแบดเจอร์ผัดหอมฉุยขึ้นมาวางบนโต๊ะ
เถียนเซิ่งลี่กับทหารอาสาอีกสองคนที่น้ำลายสอจนแทบหยดลงพื้น แทบอดใจไม่ไหว อยากยื่นมือไปหยิบกินให้หนำใจเสียเดี๋ยวนั้น
ไม่ใช่แค่ตาลุกวาวกับเนื้อแบดเจอร์ในหม้อเท่านั้น แต่ยังนึกถึงแบดเจอร์กว่าสามสิบตัวที่ทุกคนจับได้บนเขาด้วย
แบดเจอร์ทั้งหมดถูกเคี่ยวเอาน้ำมันออกจนหมดแล้ว ส่วนเนื้อที่เหลือชาวบ้านก็หมักเกลือไว้ ก่อนนำไปแขวนในโกดังใกล้ที่ทำการทีมผลิต
ในช่วงฝึกที่เหลืออีกหลายวัน
เถียนเซิ่งลี่จะใช้มาตรฐานเข้มงวดแบบฝึกทหารประจำการมาฝึกทหารอาสาหมู่บ้านเขาซาน
ยิ่งฝึกหนักเท่าไร ก็ยิ่งต้องกินให้อิ่มท้องมากขึ้นเท่านั้น
“ต้าซาน เนื้อเยอะแบบนี้ไม่ฟุ่มเฟือยไปหน่อยเหรอ?”
เถียนเซิ่งลี่เกรงใจจนเอ่ยปฏิเสธอยู่สองสามคำ
“พี่เถียน ไม่ต้องเกรงใจผมหรอก รีบพาสหายทุกคนกินเถอะ”
หลี่ต้าซานยื่นตะเกียบให้ทั้งสามคน ก่อนพูดหยอกว่า “หรือจะให้ผมคีบเนื้อใส่ชาม แล้วป้อนทุกคนด้วยตัวเองล่ะ?”
“ไอ้หนุ่ม อย่ามาล้อกันแบบนี้สิ สหายทุกคน กินเลย!”
เห็นหลี่ต้าซานจริงใจขนาดนี้ เถียนเซิ่งลี่ก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป เขาหยิบตะเกียบคีบเนื้อแบดเจอร์ชิ้นใหญ่ใส่ปาก
หอม! หอมชะมัดเลยโว้ย!
หลี่ต้าซานไม่ได้ใส่เครื่องปรุงพิเศษอะไรลงไป มีแค่เกลือกับเต้าเจี้ยวเท่านั้น
แต่พอเข้าปาก รสชาตินี่มันสุดยอดจริง ๆ
ทหารอาสาฟาร์มอีกสองคนกินมูมมามกว่าเถียนเซิ่งลี่เสียอีก ปากตุ่ยไปด้วยอาหาร ส่วนในชามก็เต็มไปด้วยเนื้อแบดเจอร์