บนโต๊ะมีเศษกระดาษเปื้อนเลือดแผ่นหนึ่งวางอยู่
นั่นคือใบรับรองแนะนำตัวที่เหลียงซานหูออกให้เหล่าปาเมื่อวานนี้
ตอนนี้เหลียงซานหูไม่มีท่าทีวางอำนาจแบบนักเลงประจำหมู่บ้านแม้แต่น้อย
เขาอธิบายอย่างลนลานว่าใบรับรองแนะนำตัวฉบับนี้ไม่ใช่ฝีมือเขา
“เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว นายยังจะมาโกหกฉันอีกเหรอ! ถ้าไม่ได้เป็นคนออกใบรับรอง แล้วตราประทับทางการข้างบนนั่นมาจากไหน? ปลอมขึ้นมา หรือเสกออกมาจากอากาศ?”
“เมื่อคืนคนตัดไม้ตายไปสามคน นายรู้ไหมว่านี่เป็นเรื่องใหญ่แค่ไหน? ต่อให้ตอนนี้ฉันยิงนายตาย ก็ยังระบายความแค้นในใจไม่ได้!”
เหลียงซานหูมองตงไห่เฉวียน หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยของป่าไม้ภูเขาซวงหลงที่จ้องเขาราวกับอยากขย้ำให้ตาย เขาแทบจะคุกเข่าลงตรงนั้น
“หัวหน้าตง ผมขอสาบานต่อฟ้าเลยว่าใบรับรองแนะนำตัวฉบับนี้ไม่ใช่ผมออก ผมก็ไม่รู้ว่ามันมาจากไหน บางทีตราประทับทางการข้างบนนั่นอาจเป็นคนนั้นแอบแกะขึ้นมาก็ได้...”
“ไปตายซะ!”
ตงไห่เฉวียนตบหน้าเหลียงซานหูฉาดหนึ่ง ก่อนกระชากคอเสื้อแล้วตะคอก “เหลียงซานหู ไอ้หัวหน้ากองผลิตกระจอก ๆ อย่างแก ใครให้ความกล้ามาโกหกหน้าด้าน ๆ ต่อหน้าฉัน?”
“ฉันจะให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้าย ทำไมถึงออกใบรับรองให้คนคนนี้? เรื่องเสือตัวนั้นมันยังไงกันแน่ ถ้ายังปากแข็งว่าไม่รู้ เราก็ต้องเปลี่ยนที่คุยกันแล้ว”
“หัวหน้าครับ มีคนมาข้างนอก อ้างว่าเป็นหัวหน้าหมวดทหารบ้านของหมู่บ้านเขาซาน ชื่อหลี่ต้าซาน เขาขอให้คุณออกไปคุยด้วยครับ”
พอได้ยินเช่นนั้น ตงไห่เฉวียนก็ผลักเหลียงซานหูออกแรง ๆ แล้วหมุนตัวเดินออกไป