“ต้าซาน นี่เป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ฉันเย็บให้ด้วยจักรเย็บผ้า ลองใส่ดูสิว่าพอดีไหม”
เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เสียงของซุนเหมียวเหมียวก็ดังมาจากนอกประตู
“เหมียวเหมียว เข้ามาได้เลย ประตูไม่ได้ล็อก”
ไม่นาน ซุนเหมียวเหมียวก็ถือเสื้อผ้าชุดใหม่เอี่ยมเข้ามา
หนิวหนิวปีนไปข้างเตียงเตา ดึงมือแม่พลางพูดว่า “แม่ หนิวหนิวก็อยากใส่เสื้อผ้าใหม่เหมือนกัน”
“เด็กตัวแค่นี้ มีเสื้อผ้าใส่ก็ดีแล้ว จะเลือกอะไรมากมาย”
ซุนเหมียวเหมียวไม่สนใจลูกสาวที่ทำปากยื่น พลางเรียกให้หลี่ต้าซานถอดเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ แล้วลองเปลี่ยนเป็นชุดใหม่
พอได้เป็นหัวหน้าหมวดทหารบ้าน อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง
เข้าออกก็ต้องรักษาภาพลักษณ์หน่อย
“เหมียวเหมียว คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากเธอ หายากจริง ๆ นะ ไปเรียนมาจากพี่รองหรือไง?”
หลี่ต้าซานถอดเสื้อผ้าเก่าอย่างว่าง่าย แล้วเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ที่ซุนเหมียวเหมียวทำให้
ไม่เลวเลย ขนาดพอดีเป๊ะ
พอสวมแล้วดูมีชีวิตชีวาขึ้นเยอะ
ซุนเหมียวเหมียวช่วยลูบรอยยับบนเสื้อใหม่ให้หลี่ต้าซาน ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “ต้าซาน คราวหน้าเธอเข้าอำเภอ ช่วยซื้อกระดาษกับปากกากลับมาให้หน่อยได้ไหม?”
“ได้สิ”
หลี่ต้าซานก้มมองเสื้อใหม่ของตัวเอง แล้วถามขึ้นมาอย่างไม่คิดอะไร “เหมียวเหมียว เธอเริ่มชอบเขียนวาดรูปตั้งแต่เมื่อไหร่?”
จำได้ว่าซุนเหมียวเหมียวเคยเรียนหนังสือเหมือนกัน
แต่ปกติแทบไม่เคยเห็นเธออ่านหนังสือหรือเขียนหนังสือเหมือนจ้าวผิงถิง
ทุกวันไม่ทำงานในนา ก็เลี้ยงลูกสาว