“น้องชาย ในที่สุดนายก็มาเสียที ฉันรอนายมาตั้งกี่วันแล้ว ไส้แทบก่อกบฏ วันนี้ยังไงก็ต้องซื้อเพิ่มอีกสักหลายตัว”
“เหลือปลาตัวใหญ่ไว้ให้ฉันสองตัวนะ คราวก่อนเอาไปนึ่งซีอิ๊ว สดจนคิ้วแทบร่วงแน่ะ”
“เอามาให้ฉันสักหลายกิโลด้วย ฉันอยากลองนักว่าปลาแม่น้ำที่กินมาตั้งแต่เด็ก ทำไมถึงทำให้พวกเขาชอบกันนัก”
ฝูงชนเบียดเสียดกันแน่นหลายชั้น
ไม่ใช่แค่พนักงานจากทางใต้ที่ผลักกันไปมา กลัวว่าตัวเองจะซื้อไม่ทัน พนักงานท้องถิ่นจำนวนมากก็เข้ามามุงดูด้วย
ไม่ใช่ว่าพวกเขาอยากควักเงินซื้อจริง ๆ หรอก
แต่ฝีมือทำปลาแบบทางใต้ทำให้คนท้องถิ่นหลายคนได้เปิดหูเปิดตา
คนทางเหนือทำปลามักเน้นน้ำมันเยอะ รสเข้ม ทั้งผัดซีอิ๊วแดง ตุ๋น เคี่ยว หรือทอด
ส่วนพนักงานทางใต้กลับชอบกินรสชาติเดิม ๆ ของวัตถุดิบมากกว่า
“ต่อแถวสิ ต่อแถว ฉันมาก่อน นายจะมาแย่งอะไร?”
“รู้จักกฎบ้างไหม คราวก่อนฉันเป็นคนซื้อก่อน รอบนี้ก็ต้องให้ฉันเลือกก่อนสิ”
“พูดบ้าอะไร ใครคว้าได้ก็เป็นของคนนั้น วันนี้ฉันเพิ่งได้เงินเดือน ใครก็อย่าหวังมาแย่งกับฉัน”
บรรยากาศตอนขายปลาคึกคักบ้าคลั่งยิ่งกว่าคราวก่อน
ปลาในถังลดลงไปครึ่งหนึ่งในพริบตา
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ปลาหกถังก็ถูกแย่งจนเกลี้ยง แม้แต่เกล็ดปลาสักชิ้นก็ไม่เหลือ
ขายได้เงินมาร้อยแปดสิบกว่าหยวน
หลี่ต้าซานกับเกาต้าหนิวปั่นจักรยานไปทางโรงอาหารรัฐ
พอเลี้ยวผ่านตึกห้องแถวที่เพิ่งสร้างเสร็จ หลี่ต้าซานก็ได้ยินเสียงเอะอะจากข้างหน้า
เขาเพ่งมองไป
มีคนล้อมเป็นวงอยู่ตรงกำแพงด้านนอกของตึกห้องแถว