ตอนนี้หลี่ต้าซานมีทางเลือกอยู่สองทาง
ทางแรกคือไม่ยุ่งเรื่องของคนอื่น แล้วรีบเผ่นไป
แต่ถ้าทำแบบนั้น
สถานที่ทำมาหากินชั้นดีที่เพิ่งค้นพบ ก็คงไม่มีโอกาสกลับมาขายของอีกแล้ว
กลโกงจากทางใต้ผสมกับวิธีปลอมแปลงของคนท้องถิ่น
พอรวมกันแล้วก็หลอกคนรอบข้างจนหัวหมุนได้สบาย
พวกนั้นต้องมีคนในคอยช่วยอยู่แน่
ถ้าเขาออกหน้าเปิดโปงแผนการ ก็จะถูกคนที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังหมายหัวเอาได้
“ให้ตายสิ เอาไงดีวะเนี่ย?”
หลี่ต้าซานจุดบุหรี่ขึ้นสูบอย่างกระวนกระวาย
คนเราก็เป็นแบบนี้
พอได้ลิ้มรสผลประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็จะเริ่มอยากได้ไม่รู้จบ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ชาติก่อนหลี่ต้าซานทำอาชีพเก็งกำไรและค้าขายของเถื่อน คลุกคลีอยู่กับธุรกิจสีเทามาตลอด
“พี่ต้าซาน ฉันหิวจนท้องร้องแล้ว เมื่อไหร่เราจะได้กินข้าว?”
เกาต้าหนิวเฝ้าอยู่ข้างจักรยานอย่างว่าง่าย พอเห็นหลี่ต้าซานคาบบุหรี่พึมพำ สีหน้าเดี๋ยวก็ลังเล เดี๋ยวก็เคร่งเครียด เจ้าหนุ่มซื่อบื้อไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แค่ว่าตัวเองหิวจนแทบจะเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกแล้ว
“ต้าหนิว รอฉันอยู่ตรงนี้ก่อนนะ ไม่แน่ว่าคืนนี้เราอาจได้กินมื้อใหญ่สุดพิเศษ”
“มื้อใหญ่อะไรเหรอ?”
เกาต้าหนิวได้ยินแล้วตื่นเต้นสุด ๆ
“เดี๋ยวถึงเวลาก็รู้เอง”
พอสูบบุหรี่หมดมวน หลี่ต้าซานก็ตัดสินใจได้แล้ว
เขาจะออกหน้าเปิดโปงเองก็ไม่ได้ จะเดินหนีไปเฉย ๆ ก็ไม่ได้เหมือนกัน
ทางเลือกที่สาม แน่นอนว่าต้องแจ้งฝ่ายรักษาความปลอดภัย
พูดจบ หลี่ต้าซานก็เดินตรงไปยังตึกแถวสีแดงหลังนั้นอย่างเด็ดเดี่ยว