เช้าตรู่ ฟ้าเพิ่งสาง ประตูบ้านข้าง ๆ ก็ถูกเคาะดังปัง ๆ
หลี่ต้าซานลุกขึ้นมาเปิดประตู เห็นเกาต้าหนิวหิ้วยืนยิ้มแป้นอยู่ข้างนอก มือถืออวนจับปลา ส่วนแทบเท้ามีถังไม้ใบใหญ่สองใบ
“พี่ต้าซาน ได้ยินว่าพี่จะพาผมไปจับปลา พ่อผมเลยซ่อมอวนทั้งคืน แถมยังให้ผมเอาถังไม้ใบใหญ่ที่สุดสองใบที่บ้านมาด้วย ใส่ปลาได้เยอะเลยนะครับ”
“เยี่ยม”
หลี่ต้าซานตบไหล่เกาต้าหนิว
เขาบอกให้อีกฝ่ายรอแป๊บหนึ่ง แล้วกลับไปสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินไปตักน้ำล้างหน้าล้างตาที่บ้านข้าง ๆ
เตรียมตัวเสร็จ หลี่ต้าซานก็เรียกเกาต้าหนิวออกเดินทาง
“หลี่ต้าซาน รอก่อน”
ซ่งซิ่วหลานเดินตามออกมาจากห้องด้านนอก ในมือกำไข่ต้มไว้สองฟอง
เธอยัดมันใส่กระเป๋าเสื้อของหลี่ต้าซานโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
“อย่าคิดว่าตัวเองเป็นเหล็ก ถึงได้ตื่นตั้งแต่ตีสามตีสี่แล้วกลับดึกทุกวัน หิวก็ยังไม่ยอมกินข้าว ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับนาย ฉันจะไปหาพ่อให้หงหงจากไหน รีบไปรีบกลับ อย่ามัวแต่เที่ยวจนดึกดื่นเหมือนคราวก่อนล่ะ”
“ไม่ต้องห่วง ไปเช้ากลับเช้า เย็นนี้กินข้าวด้วยกัน”
นาน ๆ ทีจะเห็นซ่งซิ่วหลานเป็นห่วงเขา หลี่ต้าซานจึงรับปากอย่างว่าง่าย
ถ้าเป็นเมื่อก่อน
ต่อให้หลี่ต้าซานตายอยู่ข้างนอก ซ่งซิ่วหลานก็คงไม่ถามสักคำ
แต่ตอนนี้เธอถึงกับต้มไข่ให้เขาเอง ทั้งยังกำชับให้รีบไปรีบกลับ ท่าทีเห็นได้ชัดว่าอ่อนลงไม่น้อย
แถมยังมองเขาเป็นหัวหน้าครอบครัวจริง ๆ แล้วด้วย
หลี่ต้าซานยิ้มกริ่มขยับเข้าไปใกล้ คิดจะจับมือภรรยาคนโต
ใครจะคิดว่าซ่งซิ่วหลานหน้าขรึมลง ยกมือปัดมือซุกซนของเขาออก “ทำตัวให้มันจริงจังหน่อย ต้าหนิวมองอยู่ รีบไปได้แล้ว”