รถม้าใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าจะพาหลี่ต้าซานมาถึงเมืองที่ตั้งคอมมูน
หลี่ต้าซานอาศัยความทรงจำหาตรอกต้นห้วยซีเจียฝั่งตะวันตกจนพบ พอถึงบ้านหลังที่สามก็โดดลงจากรถม้า คว้าห่วงประตูเคาะเบา ๆ สองครั้ง
“ใครน่ะ?”
“คุณลุงหวัง ผมเองครับ”
ประตูบ้านเปิดออก หวังจ้งเหอที่ยังแต่งตัวแบบคนยุคเก่าโผล่หน้ามองซ้ายขวา
ก่อนกวักมือเรียกหลี่ต้าซานให้เข้ามาคุยข้างใน
“พ่อหนุ่ม คราวนี้เอายาอะไรมาขายอีกล่ะ?”
หลังปิดประตูบ้าน
หวังจ้งเหอก็ถามถึงธุระของหลี่ต้าซานด้วยสีหน้าเป็นมิตร
หลี่ต้าซานยิ้มตอบ “คุณลุงหวัง ผมเอาของดีมาให้ครับ”
“ฮ่า ๆ พ่อหนุ่มนี่พูดเล่นเก่งจริง ของดีอะไรล่ะ? เอาออกมาให้ฉันดูหน่อย”
“หลินจือ โสม หรือดีหมีล่ะ?”
คราวก่อนหลี่ต้าซานเอาหลินจือมาขาย คุณภาพดีทีเดียว หวังจ้งเหอจึงจำหนุ่มน้อยคนนี้ได้ขึ้นใจ
อดไม่ได้ที่จะหยอกเขาสักสองคำ
“คราวนี้รับรองว่าของที่เอามาทำให้คุณตาค้างแน่ครับ”
หลี่ต้าซานหยิบห่อผ้าออกมาจากอกเสื้อ
แกะห่อผ้าออก แล้วชูของให้หวังจ้งเหอดูตรงหน้า
“ชะ...ชะมดเช็ด!”
พอเห็นของล้ำค่าที่หลี่ต้าซานเอามาให้ หวังจ้งเหอก็ยืนนิ่งตะลึงไปจริง ๆ
ปากอ้าค้าง
ดวงตาจ้องของตรงหน้าเขม็ง
จากนั้นหวังจ้งเหอก็ยื่นมือทั้งสองข้างออกมาอย่างสั่นเทา
รับชะมดเช็ดที่ห่อผ้าไว้อย่างระมัดระวัง
“พ่อหนุ่ม ของนี่...ของนี่ไม่ได้มาจากแหล่งแบบนั้นใช่ไหม?”
หวังจ้งเหอค้าขายสมุนไพรมาครึ่งชีวิต ย่อมเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ผ่านโลกมามาก
ไม่ต้องพูดถึงชะมดเช็ดเลย
ไม่ว่าจะเป็นนิ่วในถุงน้ำดีแห้ง เขาแรด โสมชั้นห้าหรือหก และเหอโส่วอู