แม่ก็คือแม่จริง ๆ
สภาพจิตใจแข็งแกร่งสุด ๆ
ไม่เพียงใจเย็นกว่าที่หลี่ต้าซานคาดไว้
ยังหาได้ยากที่เอ่ยปากชมหลี่ต้าซาน ว่าเขาทำเรื่องถูกต้องที่สะใจผู้คนเรื่องหนึ่ง
“แม่ว่าเรื่องนี้ควรบอกซิ่วหลานกับพวกเธอไหม?”
หลี่ต้าซานมองออกไปนอกบ้าน
“อย่าเพิ่งบอกพวกเธอเลย ลูก ๆ ของแม่หลายคนหลับแล้วชอบฝันร้าย”
หวังชุ่ยฮวาถอนหายใจ
คนรุ่นก่อนเห็นความเป็นความตายจนชินแล้ว
อย่าว่าแต่หลี่ต้าซานฆ่าโจรป่าสองคนเลย ต่อให้เพิ่มอีกสองคนก็ไม่เห็นเป็นไร
อย่าดูว่าหญิงสาวทั้งสี่คนก็เติบโตมาในสังคมเก่าเหมือนกัน
แต่ตอนที่พวกเธอเริ่มรู้ความ
พวกโจรป่าก็ถูกกวาดล้างไปเกือบหมดแล้ว
พวกเธอไม่รู้ว่าโจรป่าชั่วร้ายแค่ไหน ยิ่งไม่รู้ว่าหากถูกโจรป่าหมายตาจะอันตรายเพียงใด
ต่อให้เป็นคนซื่อ ๆ ยอมให้พวกมันปล้น
แต่ถ้าโจรป่าอารมณ์ไม่ดีขึ้นมา
มันก็ปล้นของไปแล้วยังแถมกระสุนให้หนึ่งนัด
“แม่ พรุ่งนี้ผมกะจะเอาชะมดเช็ดไปขาย ส่วนของอย่างอื่นเก็บไว้ที่บ้านก่อน ค่อย ๆ หาคนซื้อไป”
หลี่ต้าซานหยิบชะมดเช็ดออกมาจากกระเป๋า
เขากระซิบบอกหญิงชราว่าชะมดเช็ดไม่เหมือนอุ้งตีนหมีหรือจมูกหมี
มันเป็นสมุนไพรที่ทางการควบคุมอย่างเข้มงวด
หากพบว่าใครแอบเก็บไว้ส่วนตัว จะถูกลงโทษสถานหนัก
โทษหนักพอ ๆ กับการซ่อนทองคำหรือเงินเหรียญต่างประเทศไว้
“ตายจริง มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? ต้าซาน อย่าหลอกแม่สิ ของนี่เสี่ยงขนาดนั้นจริง ๆ เหรอ?”
ในที่สุดหวังชุ่ยฮวาก็เผยสีหน้ากังวล
เธอรู้ว่าทองคำกับเงินแท่งห้ามซื้อขายกันเอง
แต่ไม่เคยได้ยินว่าชะมดเช็ดก็ห้ามซื้อขายเองเหมือนกัน