ตรงหัวมุมถนน ห่างจากสหกรณ์สินค้าไปหลายสิบเมตร
หญิงวัยสี่สิบห้าสิบคนหนึ่งยืนเท้าเอว สีหน้าดุดัน
ไม่รู้ว่าโกรธเรื่องอะไร กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเป็นระยะ
ตรงหน้าหญิงคนนั้นมีสาววัยรุ่นยืนร้องไห้จนใบหน้าเปื้อนน้ำตา
ท่อนบนสวมเสื้อผ้าฝ้ายลายดอกที่เห็นชัดว่าไม่พอดีตัว ส่วนกางเกงท่อนล่างก็ปะแล้วปะอีก
เท้าสวมรองเท้าผ้าสีดำที่นิ้วเท้าโผล่พ้นออกมา
“ไม่ใช่โจวซ่วงนี่นา แต่ทำไมหน้าตาเหมือนกันขนาดนี้?”
หลี่ต้าซานขยี้ตาแรง ๆ
มองเผิน ๆ สาวที่อยู่ไม่ไกลเหมือนถอดแบบมาจากโจวซ่วงทุกกระเบียดนิ้ว
แต่พอมองให้ดี ก็เห็นความแตกต่าง
ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าที่ต่างกัน
รูปร่างของเธอยังเตี้ยกว่าโจวซ่วงด้วย
“นังเด็กเหลือขอ แกไม่ดูบ้างหรือไงว่าครอบครัวแกมีชาติกำเนิดแบบไหน คนบ้านคนงานเขาไม่รังเกียจแก แกกลับไปดูถูกเขาเสียเอง”
“แล้วชอบเล่นพนันมันผิดตรงไหน ผู้ชายคนไหนไม่ชอบเล่นสักสองตา ฉันบอกไว้เลย เรื่องนี้แกจะตกลงก็ต้องตกลง ไม่ตกลงก็ต้องตกลง!”
หญิงคนนั้นพูดยิ่งนานก็ยิ่งร้าย น้ำลายกระเด็นใส่หน้าเด็กสาว
ยังไม่หนำใจ เธอยื่นมือจิ้มหน้าผากเด็กสาวอย่างแรง
เด็กสาวอ้อนวอนทั้งน้ำตา “ป้าจวี๋ฮวา พี่สาวฉันแต่งกับผีพนัน ชีวิตนี้พังไปแล้ว ถ้าฉันยังต้องแต่งกับผีพนันอีก แม่ฉันก็จะไม่มีใครดูแล...”
“เฮ้ย นี่แกเอาใหญ่แล้วใช่ไหม?”
หญิงคนนั้นหน้าแดงก่ำ ตวาดด่าทอไม่รอให้เด็กสาวพูดจบ “มันจะเหมือนกันได้ยังไง! พี่แกแต่งกับไอ้ผีพนันที่เป็นโคลนเสีย ๆ ปั้นยังไงก็ไม่ขึ้น ส่วนคนที่ฉันแนะนำให้แก ไม่ใช่แค่มีชาติกำเนิดเป็นชาวนายากจนอย่างแท้จริง แต่ยังเป็นคนงานด้วย แม้แต่พ่อแม่กับพี่ชายหลายคนของเขาก็เป็นคนงานกันหมด”