พูดถึงไข่มุกตะวันออกเม็ดนี้
ถ้าขายอย่างเปิดเผยได้จริง ลุงจงจะต้องซ่อนมันไว้อย่างมิดชิดขนาดนี้ทำไม
หากไม่ถึงคราวจนตรอก เกรงว่าจนตายก็คงไม่มีวันเอาของชิ้นนี้ออกมา
ของที่ฮ่องเต้เฒ่าเคยใช้ ในยุคนี้ก็ถือเป็นขยะศักดินา
เห็นเข้าก็ยึดทันที
ไม่ใช่แค่ของถูกยึด คนยังต้องถูกส่งไปเข้าชั้นเรียนอบรมด้วย
บ้านหนึ่งในหมู่บ้านข้าง ๆ ซ่อนคทาหยกสมปรารถนาไว้แท่งหนึ่ง พอถูกกองกำลังอาสาพบเข้า ก็โดนจับส่งไปเข้าชั้นเรียนอบรมของคอมมูน
โหเอ๊ย
ถูกขังอยู่ในชั้นเรียนอบรมตั้งเดือนเต็ม ตอนปล่อยออกมาแทบจำหน้าเดิมไม่ได้
ด้วยสภาพแขนขาของลุงจงนะ
ถ้าเข้าไปในชั้นเรียนอบรม คงไม่ต้องเดินออกมาเองหรอก คนหามออกมาเลยต่างหาก
หลี่ต้าซานกล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “ลุงจง ถ้าอยากขอบคุณผมจริง ๆ ก็อย่าพูดแค่ปากเปล่า ตอนบ้านผมสร้างบ้าน พวกคุณมาช่วยกันหน่อยสิ ผู้หญิงพวกนั้นไม่ได้บอกว่าอยากได้เนื้อร้อยชั่งหรอกเหรอ งั้นเราไม่ต้องเสียเวลาแล้ว ผมจะพาพวกคุณเข้าป่าไปจัดการหมูป่าสองตัว ตัวหนึ่งยกให้ลุง แบบนี้ดีไหม?”
“ถ้าอย่างนั้น... ได้!”
ลุงจงพยักหน้าแรง ๆ
เงินห้าสิบหยวน แถมหมูป่าอีกตัว
เกาหม่านซานแทรกขึ้นว่า “ต้าซาน พาฉันกับต้าหนิวไปด้วยสิ”
“เรียกต้าหนิวไปด้วย พวกเราเข้าไปล่าหมูป่าสองตัว บ้านพวกคุณได้คนละตัว ส่วนผมไม่เอา”
หลี่ต้าซานพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล
ได้ไข่มุกตะวันออกมาแบบไม่ต้องลงทุน หลี่ต้าซานกำไรยับแน่นอน