“เชี่ย!”
พอเปิดออกดู หลี่ต้าซานก็สูดหายใจเฮือกใหญ่
เขายื่นมือรับของมา วางไว้ตรงหน้าแล้วพินิจดูอย่างละเอียด
“ลุงจง ของนี่ได้มาจากไหนเหรอ? นี่ไม่ใช่แค่สมุนไพรชั้นดีนะ ยังเป็นของล้ำค่าที่ราคาแพงหูฉี่ด้วย ลุงเป็นชาวนาจน ๆ ที่มีประวัติขาวสะอาดของหมู่บ้านเราแท้ ๆ แล้วทำไมถึงมีทรัพย์สินแบบนี้ได้ล่ะ?”
ความตกใจอยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที หลี่ต้าซานก็กลับมายิ้มทะเล้นเหมือนเดิม
“ต้าซาน เบาเสียงหน่อย ใครมาเห็นของนี่เข้าก็มีเรื่องยุ่งยากทั้งนั้น”
ลุงจงไม่ได้ใจเย็นเหมือนหลี่ต้าซาน เขาทำท่าร้อนรนเหมือนแม่ไก่โดนเชือด เร่งให้หลี่ต้าซานรีบห่อของเก็บ
“ลุงจง ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่?”
หลี่ต้าซานนั่งยอง ๆ ลงบนพื้น จุดบุหรี่ที่คาบอยู่ในปาก
ลุงจงทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็พูดไม่ออก ก่อนเอ่ยว่า “ต้าซาน ไม่ว่าเรื่องนี้จะสำเร็จหรือไม่ นายห้ามเอาไปพูดข้างนอกเด็ดขาด ถ้าความลับรั่วออกไป ครอบครัวฉันจบเห่แน่”
“ลุงจง ดูพูดเข้าสิ ฉันหลี่ต้าซานเป็นคนแบบไหน จะทำเรื่องเลวทรามแบบนั้นได้ยังไง? แต่พูดถึงเรื่องนี้ ไข่มุกตะวันออกนี่เป็นของดีจริง ๆ ลุงได้มาจากบ้านเศรษฐีเจ้าที่ดิน หรือสืบทอดมาจากบรรพบุรุษล่ะ?”
ที่หลี่ต้าซานประหลาดใจ ก็เพราะของชิ้นนี้ไม่มีทางไปอยู่ในมือชาวบ้านยากจนได้
ไข่มุกตะวันออก หรือที่เรียกกันว่าไข่มุกเหนือ มีแหล่งกำเนิดอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ
ตั้งแต่ปลายราชวงศ์หมิง ไข่มุกที่ผลิตจากแดนหนาวเหน็บทางตะวันออกเฉียงเหนือก็ถูกจัดเป็นเครื่องบรรณาการของราชสำนัก เป็นของใช้เฉพาะของราชวงศ์มาโดยตลอด