จางเฟิงไม่เพียงไม่ตำหนิหลี่ต้าซานที่กลับเป็นฝ่ายควบคุมทหารอาสาของป่าไม้
ตรงกันข้าม เขากลับเอ่ยชมหลี่ต้าซานไม่ขาดปาก
ชาวบ้านระดับล่างอาจคิดอะไรไม่มาก แค่รู้สึกว่าต้องรวมกลุ่มกันไว้ ใครรังแกถึงหัวก็ต้องสู้กับมันให้ถึงที่สุด
แต่สำหรับเจ้าหน้าที่อย่างจางเฟิง
ปัญหาตอนนี้ไม่ใช่เรื่องรวมกลุ่มกันเพื่อเอาตัวรอด หรือเรื่องเสียหน้าหรือไม่เสียหน้าอีกแล้ว
นี่เป็นการใช้อำนาจเกินขอบเขตอย่างร้ายแรง
เป็นปัญหาความขัดแย้งที่ร้ายแรง
ฝ่ามือที่ตงไห่เฉวียนตบหูชิงหมิง เท่ากับตบหน้าเจ้าหน้าที่ทุกคนในคอมมูน
คณะผู้บริหารทั้งสองชุดของคอมมูนถูกฝ่ามือนั้นตบจนหน้าแหก
ยังดีที่
หลี่ต้าซานยืนหยัดจนถึงที่สุด ไม่เพียงจับพวกสารเลวจากป่าไม้ได้ ยังยึดอาวุธทั้งหมดของพวกมัน และจับคนเอาไว้ด้วย
เท่ากับเก็บหน้าที่ตกอยู่บนพื้นกลับคืนมาได้อย่างยากเย็น
แถมยังเตะอีกฝ่ายซ้ำไปหลายที
“เปิดประตู พาตัวตงไห่เฉวียนออกมา!”
จางเฟิงเพิ่งหายใจคล่อง ทหารอาสาของคอมมูนก็มาถึงที่เกิดเหตุด้วยการเดินทัพเร่งด่วน
แม้เรื่องอาวุธยุทโธปกรณ์ กองพันทหารอาสาของคอมมูนจะยังเทียบป่าไม้ไม่ได้
แต่ถ้าวัดกันที่ขวัญกำลังใจ ก็ข่มพวกสารเลวจากป่าไม้ได้มากพอแล้ว
หลี่ต้าซานขยับเข้าไปกระซิบข้างหูจางเฟิงสองสามคำ
“ทำได้แน่เหรอ?”
“ไม่มีปัญหา”
“ดี!”
จางเฟิงนิ่งไปหลายวินาที ก่อนพยักหน้าแรง ๆ
หลี่ต้าซานกวักมือเรียกเกาต้าหนิวที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ “ต้าหนิว เอามีดเล่มนี้ไปปล่อยลมยางรถบรรทุกสองคันนั่นให้หมด”
“ได้เลย”
เกาต้าหนิวไม่ถามสักคำ รับมีดปลายแหลมจากหลี่ต้าซาน