หลี่ต้าซานก้มมองศพสองร่างที่อยู่ใต้เท้ากับตรงหน้า แล้วลงมือโดยไม่ลังเล
เขาถอดเสื้อผ้าของทั้งคู่ออกมาจนหมด กองรวมกันไว้ จากนั้นใช้ไม้ขีดที่ค้นได้จากตัวพวกมันจุดไฟเผาเสื้อผ้าจนวอด
เมื่อเปลวไฟใกล้มอด หลี่ต้าซานก็ใช้ความระมัดระวังดับเศษถ่านที่ยังคุกรุ่นอยู่
จากนั้นเขากรีดร่างทั้งสองหลายสิบแผล เพื่อเร่งให้กลิ่นคาวเลือดกระจายออกไป
อีกไม่นาน
สัตว์ป่าแถบนี้ก็จะได้กลิ่นแล้วตามมา
พอถึงพรุ่งนี้ กระทั่งเศษกระดูกอาจไม่เหลือด้วยซ้ำ
เขาสะพายห่อใบหนึ่งไว้บนหลัง แล้วอุ้มอีกใบไว้แนบอก
หลี่ต้าซานเดินกระโผลกกระเผลกลงจากเขา
สำหรับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น หลี่ต้าซานไม่ได้รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
ไม่ต้องพูดถึงว่าทั้งสองเป็นโจรป่าที่สมควรถูกสับเป็นพันชิ้น
ต่อให้พวกมันไม่ใช่โจรป่า อีกฝ่ายก็แสดงเจตนาฆ่าเขาออกมาแล้ว
ไม่พวกมันตาย ก็หลี่ต้าซานตาย
ได้เกิดใหม่ทั้งที ชีวิตของเขามีค่ามากนะ
ส่วนอาวุธของทั้งคู่
หลี่ต้าซานโยนทิ้งลงไปใต้หน้าผาหมดแล้ว
ในยุคนี้หาอย่างอื่นว่ายากแล้ว แต่อาวุธกลับมีเป็นกอง ๆ
เมื่อใกล้ถึงตีนเขา หลี่ต้าซานจงใจเดินเอื่อยอยู่พักหนึ่ง
เขารอจนฟ้ามืดสนิท ชาวบ้านที่เดินเล่นอยู่ข้างนอกต่างกลับบ้านไปกินข้าวกันหมดแล้ว จึงค่อยย่องเร่งฝีเท้า
มุ่งหน้ากลับไปยังกระท่อมซอมซ่อของตัวเอง
หลังจากฝ่าความเสี่ยงกลับถึงลานบ้าน หลี่ต้าซานก็โยนห่อใบใหญ่สองใบลงกับพื้น
เสียงเปิดประตูดังไปหน่อย จนคนบ้านข้าง ๆ ได้ยินเข้า