“พวกมิลิเทียยืนเป็นศพกันอยู่หรือไง รีบไปขวางหลี่ต้าซานไว้!”
“หลี่ต้าซานมันบ้าไปแล้ว แม่งจะก่อกบฏ รีบแย่งปืนในมือมันมาให้ได้!!!”
เหลียงซานหู่ที่ถูกเกาต้าหนิวจับฟาดจนแทบหมดสติ แผดเสียงร้องอย่างเจ็บปวด
มิลิเทียหลายคนจากกองผลิตได้ยินเสียงร้อง จึงพากันเดินเข้าไปล้อมหลี่ต้าซานโดยไม่รู้ตัว
“ทุกคนหยุดอยู่ตรงนั้น! ฉัน หลี่ต้าซาน จำพวกแกได้ แต่ปืนในมือฉันจำพวกแกไม่ได้หรอก”
หลี่ต้าซานแกว่งปากกระบอกปืนเล็กน้อย เหล่ามิลิเทียที่กำลังจะเข้ามาหยุดชะงักพร้อมกัน
เรื่องเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป แถมยังชวนขนหัวลุก
เดิมทีชาวบ้านไม่ได้คาดหวังมากนักว่าหลี่ต้าซานกับเกาต้าหนิวจะกลับมาได้อย่างปลอดภัย
ใครจะคิดว่า
ทั้งสองคนไม่เพียงกลับมาอย่างมีชีวิต หลี่ต้าซานเพิ่งโผล่หน้ามาก็ยิงเหลียงเปียวล้มลงเสียแล้ว
ให้ตายสิ
ยิงนัดเดียวก็ล้มเหลียงเปียวได้ แต่ยังไม่ลังเลที่จะยิงซ้ำเป็นนัดที่สอง
“พี่ต้าซาน พวกนั้นบอกว่าพี่ตายแล้ว แถมยังรังแกพี่ใหญ่กับพี่รองอีก พี่ห้ามปล่อยพวกมันไปง่าย ๆ นะ”
โจวซ่วงไม่สนอะไรทั้งนั้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางพุ่งเข้ามา
เธอกอดหลี่ต้าซานไว้ แล้วเล่าเรื่องเลว ๆ ที่เหลียงซานหู่กับลูกชายทำให้ฟังทั้งน้ำตา
หลี่ต้าซานจ้องเหลียงซานหู่กับลูกสมุนด้วยแววตาดุดัน ก่อนพูดเสียงจริงจังว่า “เสี่ยวซ่วง ฉันเห็นหมดแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ยิงไอ้สารเลวนี่ล้มหรอก”
พูดจบ หลี่ต้าซานก็หันไปมองเกาหม่านซานกับซ่งซิ่วหลานที่ยังถูกมัดอยู่ น้ำเสียงพลันเคร่งขรึมลง “ลุงหม่านซาน ซิ่วหลาน ทำให้ลำบากแล้ว”