“หัวหน้าทีมเหลียง ฆ่าคนก็แค่ตัดหัว ไม่เห็นต้องทำกันให้ถึงขนาดนี้เลย”
“ซานหู่ ไม่ว่าก่อนหน้านี้นายกับตระกูลหลี่จะมีเรื่องบาดหมางกันแค่ไหน คนตายไปแล้วก็ให้เรื่องจบไปเถอะ จะต้อนกันจนมุมไปทำไม?”
“ชุ่ยฮวามีลูกชายแค่ต้าซานคนเดียว ปล่อยครอบครัวเธอไปเถอะ”
ชาวบ้านไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำกันทุกคน
เรื่องราวดำเนินมาถึงขั้นนี้ หลายคนที่ฉลาดและมองการณ์ออกก็เริ่มเห็นแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ก่อนหน้านี้ฝูงหมาป่าบุกเข้าหมู่บ้านจนทุกคนขวัญหนีดีฝ่อ ถึงได้พากันคล้อยตามคำพูดของพ่อลูกตระกูลเหลียง
พอมาคิดดูตอนนี้แล้ว ตอนนั้นช่างเลอะเลือนจริง ๆ
ทั้งที่รู้ว่าพ่อลูกตระกูลเหลียงกับตระกูลหลี่มีเรื่องบาดหมางที่ไม่มีวันสะสางได้ กลับโง่เง่าจนกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดไปเสียได้
เหลียงซานหู่ด่าพลางสะบัดมือ สีหน้าเย็นชาแล้วตวาดว่า “พอได้แล้ว! ใครยังกล้าพูดมากอีก ฉันจะตัดเสบียงบ้านมัน แล้วส่งไปตัดไม้บนเขาตอนหน้าหนาว!”
คำพูดนั้นทำให้ชาวบ้านที่ทนเห็นความไม่เป็นธรรมไม่ไหวพากันเงียบกริบ
เหลียงซานหู่ไม่เพียงเป็นหัวหน้ากองผลิตที่กุมอำนาจเป็นตายของทุกคนไว้ในมือ
เขายังรู้จักเจ้าหน้าที่ในคอมมูนอยู่หลายคน
ถ้าทำให้เขาโมโหเข้าจริง ๆ ตาแก่เวรนี่ทำได้ทุกอย่าง
“ยังยืนบื้ออะไรอยู่ รอให้ฉันลงมือเองหรือไง? มัดสองคนนั่นให้ฉัน!”
เหลียงซานหู่ถลึงตา
ลูกสมุนหลายคนอาศัยบารมีเจ้านายไปหาท่อนเชือกมา
ชั่วพริบตา ซ่งซิ่วหลานกับเกาหม่านซานก็ถูกมัดจนขยับไม่ได้
หวังชุ่ยฮวาตะโกนด้วยความโกรธว่า “เหลียงซานหู่ แกต้องตายไม่ดีแน่!!! สักวันแกจะต้องได้รับกรรม!”