「พี่ระบบ นายจะหลอกกันแบบนี้ไม่ได้นะ ให้ฉันไปขายปลาในเขตบ้านพักพนักงานโรงงานรัฐ นี่มันเดินเข้าไปชนปากกระบอกปืนชัด ๆ กองกำลังอาสากับฝ่ายรักษาความปลอดภัยของเขาไม่ใช่พวกที่จะรับมือได้ง่าย ๆ ซะหน่อย」
หลี่ต้าซานแทบจะโมโหจนหัวเราะออกมา
ให้ไปขายปลาในลานโรงงาน ยังจะสู้ให้เขาไปตั้งแผงหน้าสหกรณ์ตำบลตรง ๆ ไม่ได้เลย
ยังไงก็โดนจับอยู่ดี
รองเท้าหนังหัวโตของฝ่ายรักษาความปลอดภัยไม่ได้มีไว้ตั้งโชว์
【จำนวนพนักงานโรงงานเครื่องจักรป่าไม้เมืองเสวี่ยเฉิงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เขตบ้านพักเพิ่งขยายเสร็จไม่นาน ข้าวของขาดแคลนอย่างหนัก พนักงานจากภาคใต้มีจำนวนมาก จึงขายได้ในราคาสูงและรวดเร็ว】
ไม่คิดเลยว่าระบบจะให้คำอธิบายเพิ่มเติมมาด้วย
หลี่ต้าซานถึงบางอ้อ แล้วก็แอบด่าตัวเองว่าโง่จริง
ใช่แล้ว ๆ ต้องเป็นแบบนี้แหละ
ตอนนี้เป็นช่วงที่ข้าวยากหมากแพงหนักที่สุด
ไม่ใช่แค่ชนบทเท่านั้น
โรงงานรัฐเองก็ขาดทั้งข้าวทั้งน้ำมัน
โรงงานเครื่องจักรป่าไม้เมืองเสวี่ยเฉิงเพิ่งถูกโอนจากส่วนกลางลงมาให้ท้องถิ่นดูแลได้ไม่นาน เขตบ้านพักก็ขยายออกไปถึงสองเท่า
คนงานกับครอบครัวที่ย้ายมาจากสารทิศหลายพันคน ต่างก็รอจะได้กินเนื้อกันสักมื้อ
ของจากสหกรณ์จัดส่งมาไม่ทันความต้องการเลย
แล้วไง คนงานเป็นพี่ใหญ่แล้วจะยังไง
พี่ใหญ่ก็ต้องกินข้าว กินเนื้อ กินปลาเหมือนกัน
มีเงินอยู่ในมือแต่ซื้อของไม่ได้ คูปองข้าว คูปองเนื้อ คูปองปลา มีค่ากว่าทองคำเสียอีก
ยิ่งไปกว่านั้น
ตอนนี้ภาคตะวันออกเฉียงเหนือยังเป็นเขตเป่ยต้าฮวงอย่างแท้จริง
อย่าว่าแต่เนื้อปลาเลย แม้แต่ธัญพืชหยาบก็ยังต้องปันส่วน