หลี่ต้าซานกลับเข้าบ้านไปเอาถังไม้ใบใหญ่กับกระสอบ
หวังชุ่ยฮวาเห็นแล้วถามว่า “พวกแกจะไปไหนกันอีกล่ะ จะขึ้นเขาไปล่าสัตว์อีกเหรอ?”
“ไม่ขึ้นเขาหรอก จะไปแถวแม่น้ำหาปลามากินน่ะ”
หลี่ต้าซานตอบส่ง ๆ ไป ไม่กล้าบอกเรื่องระเบิดปลา กลัวคุณยายจะเป็นห่วง
“พี่ระบบ แถวนี้ตรงไหนระเบิดปลาได้ปลอดภัย ไม่โดนคนจับได้?”
“แล้วตรงไหนมีปลาเยอะที่สุด?”
เขากลับเข้าไปในบ้าน หิ้วถังไม้เปล่าสองใบออกมา พร้อมกับเอากระสอบติดมือมาหลายใบ
จากนั้นหลี่ต้าซานก็เปิดใช้งานระบบ
ตัวอักษรสองบรรทัดปรากฏขึ้นตรงหน้าในทันที
【เดินไปทางตะวันออกจากหมู่บ้านเจ็ดลี้ จะพบแอ่งน้ำวนแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ในที่ห่างไกล ปกติไม่มีใครผ่านไปมา สามารถลงมือได้อย่างปลอดภัย】
【บริเวณน้ำลึกของแหล่งน้ำแห่งนี้มีฝูงปลาขนาดใหญ่รวมตัวกัน โดยเฉพาะปลาต้าป๋ายกับปลาเอ๋าฮวาที่มีอยู่มาก】
พอได้สถานที่แน่ชัด หลี่ต้าซานก็พาเกาต้าหนิวเร่งฝีเท้า
ทั้งคู่เดินลุยพงหลิวเตี้ย ๆ สลับสูงต่ำ ก่อนจะข้ามเนินดินไปอีกสองลูก
เดินมาได้ราวชั่วโมงกว่า ในที่สุดก็ถึงที่หมาย
ลุ่มแม่น้ำหมู่ตานเจียงมีคำกล่าวเรื่องปลาสามดอกไม้ ห้าหลัว และสิบแปดจื่อสืบต่อกันมาตั้งแต่โบราณ
ทรัพยากรปลาป่ามีอยู่อุดมสมบูรณ์อย่างยิ่ง
เพียงแต่ในยุคนี้ทุกคนต่างยุ่งกับการเพาะปลูกและเตรียมรับมือภัยแล้ง จึงแทบไม่มีใครลงแม่น้ำไปจับปลาโดยเฉพาะ
อีกอย่าง
ทุกคนต่างหวาดกลัวกิจกรรมต่าง ๆ ที่ผ่านมาจนฝังใจ แม้จะรู้ว่าบางเรื่องไม่มีใครมาคอยห้าม ก็ยังไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม
คนอื่นไม่กล้า
แต่หลี่ต้าซานไม่ได้มีข้อห้ามมากมายขนาดนั้น