หลี่ต้าซานเดินมาถึงลานบ้าน แต่ไม่ได้เปิดประตู กลับปีนข้ามกำแพงออกไป
ด้านหลังประตูรั้วมีโอ่งน้ำขวางอยู่
ถ้าจะออกทางประตูหน้า ต้องย้ายโอ่งน้ำเสียก่อน หลี่ต้าซานขี้เกียจออกแรงทำเรื่องนั้น
ขณะเดียวกัน
เพื่อนบ้านทั้งซ้ายขวาต่างก็เปิดประตู ชะโงกหน้าออกมามองซ้ายมองขวา
“หลี่ต้าซาน มาพอดีเลย ฉันกำลังจะไปหานายอยู่พอดี”
หลี่ต้าซานเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินตรงมาทางนี้
คนที่เดินนำหน้าคือเหลียงซานหู่ หัวหน้ากองผลิต
หลี่ต้าซานหยุดเดิน ยิ้มเหมือนไม่ยิ้มแล้วถามว่า “หัวหน้าเหลียง มีธุระอะไร?”
เหลียงซานหู่ได้ยินก็ถลึงตาใส่หลี่ต้าซาน
เหลียงเหล่ยที่ยืนอยู่ข้างหลังเคาะฆ้องในมือ แล้วตะโกนเสียงดังว่า “ทุกคน หมาป่าถอยไปแล้ว ออกมากันได้ พ่อฉันจะเรียกประชุม!”
ชาวบ้านรอบ ๆ ค่อย ๆ เดินออกจากบ้านด้วยความกล้า แต่ก็สงสัยว่าเหลียงซานหู่กำลังจะเล่นลูกไม้อะไร
ฝูงหมาป่าเพิ่งจากไป ทุกคนยังขวัญเสียไม่หาย
เรียกประชุมตอนนี้ ฟังยังไงก็รู้สึกแปลก ๆ
ไม่นานนัก ชาวบ้านชายหญิงหลายสิบจนถึงเป็นร้อยคนก็ทยอยมารวมตัวกันที่นี่
เหลียงซานหู่เหยียบก้อนหิน ยืนพูดเสียงดังจากที่สูงว่า “ทุกคน เมื่อคืนมีฝูงหมาป่าบุกเข้ามาในหมู่บ้าน คอกแกะของกองผลิตโดนพวกมันเล่นงาน ลูกแกะที่อยู่ข้างในหลายตัวถูกคาบไปหมดแล้ว”
จากนั้นเหลียงซานหู่ก็ประกาศความเสียหายในหมู่บ้านเสียงดัง
ชาวบ้านมองหน้ากันไปมา
มีคนพูดว่า “เสียหายก็เสียหายไปเถอะ ไม่มีใครเจ็บก็นับว่าโชคดีมากแล้ว”
พอได้ยินแบบนั้น ชาวบ้านหลายคนก็พยักหน้าเห็นด้วย