หลี่ต้าซานหลบอยู่ข้างนอกนานพักใหญ่
รอจนพระอาทิตย์ตกดิน ถึงค่อยกล้าเดินกลับบ้าน
คาดว่าซ่งซิ่วหลานคงหายโกรธไปเกือบหมดแล้ว หลี่ต้าซานจึงย่องกลับเข้าห้องของตัวเอง
เพิ่งก้าวเข้าห้อง หลี่ต้าซานก็ชะงักไป
ห้องที่เคยรกระเกะระกะถูกเก็บกวาดจนสะอาดเอี่ยม
แม่ของเขานั่งอยู่บนเตียงเตา สีหน้าเหมือนยิ้มก็ไม่เชิง
“แม่ แม่เป็นคนเก็บห้องให้ผมหรือครับ?”
“คิดอะไรของแก แม่จะมาคอยปรนนิบัติไอ้ลูกไม่ได้เรื่องอย่างแกทำไม เป็น... เอ้อ ซิ่วหลานต่างหาก”
หวังชุ่ยฮวาลงจากเตียง เดินเข้ามาใช้นิ้วจิ้มหน้าผากหลี่ต้าซาน น้ำเสียงแปลก ๆ ว่า “ไอ้ลูกไม่ได้เรื่อง คราวนี้ก็ทำตัวเองทั้งนั้นใช่ไหมล่ะ เมื่อก่อนแกไม่ทำตัวเป็นคนดี ตอนนี้เมีย ๆ หลายคนหึงหวงกันจนแกต้องปีนกำแพงหนี สมน้ำหน้า!”
“แต่พูดก็พูดเถอะ ถ้าแกง้อซิ่วหลานได้ แล้วทำให้แม่มีหลานชายเพิ่มอีกคน แม่จะยกโทษให้แกสักครั้ง ไม่อย่างนั้นคอยดูเถอะว่าแม่จะจัดการแกยังไง!”
หวังชุ่ยฮวาผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก เรื่องอะไรบ้างที่ไม่เคยเห็น
ก่อนกินข้าวเสียอีก เธอก็ดูออกแล้วว่าลูกสะใภ้คนโตมีเรื่องค้างคาใจ
บนโต๊ะอาหาร ซ่งซิ่วหลานก็ยังทำท่ากลุ้มใจอยู่
คนแก่อย่างเธอไม่ได้ตาบอด และก็ไม่ได้เลอะเลือน
เพียงแต่เรื่องของลูก ๆ เธอในฐานะแม่สามีก็ไม่สะดวกจะพูดอะไรมาก
ขนาดแม่สามีแท้ ๆ ยังเป็นแบบนี้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าพวกสาว ๆ หลายคนหย่ากับหลี่ต้าซานไปแล้ว
“แม่ เรื่องของผมกับพวกเธอ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ลูกมีแผนของตัวเอง รับรองว่าจะง้อเมียทุกคนให้ได้”
หลี่ต้าซานจะฟังไม่ออกได้อย่างไรว่าคำพูดของแม่มีความหมายแฝง เขาประคองหญิงชราให้กลับไปนั่งตรงขอบเตียงเตา