หลังจากหลี่ต้าซานกับซ่งซิ่วหลานตกลงเรื่องเรียนยิงปืนกันแล้ว ก็พาเด็ก ๆ นั่งรถม้ากลับหมู่บ้านเขาซาน
เห็นทั้งคู่ลงจากรถม้าพร้อมพูดคุยหัวเราะกัน คุณยายก็ไม่ได้ถามอะไรให้มากความ
กลับยิ้มหน้าบานแล้ววุ่นวายเตรียมอาหาร
จะมีอะไรให้ดูอีกล่ะ?
หลี่ต้าซานไม่ได้เอาของที่ขนไปกลับมาเลยสักชิ้น แสดงว่าซ่งจินซานกับภรรยา ถึงจะยังไม่ได้ยอมรับหลี่ต้าซานอีกครั้ง แต่เห็นแก่ลูกสาว อย่างไรก็ไม่ได้คิดกลั่นแกล้งอดีตลูกเขยคนนี้
เรื่องก็เป็นอย่างที่หวังชุ่ยฮวาคิดจริง ๆ
ตอนกินข้าว หลี่ต้าซานเล่าเรื่องที่กล่อมพ่อตาได้สำเร็จเป็นเรื่องคุยสนุก ๆ แล้วยังพูดถึงซ่งเจี่ยฟ่าง น้องเมียของตัวเองที่เขากล่อมจนดีใจสุด ๆ อีกด้วย
ต่อไปคงไม่ถลึงตาใส่เขาอีกแล้ว
“ต้าซาน แกนี่รู้ความขึ้นทุกวันจริง ๆ แม่ยังคิดอยู่เลยว่าพ่อตากับแม่ยายแกคงไม่หาเรื่องแกหรอก แต่เจี่ยฟ่างเด็กคนนั้นหัวแข็ง แถมสนิทกับพี่สาวมาก เห็นแกแล้วก็ต้องหาเรื่องสักยกแน่ ๆ”
“ขอแค่คนในครอบครัวไม่ทะเลาะกัน จะเป็นยังไงก็ไม่เป็นไรหรอก”
หวังชุ่ยฮวาคอยคีบกับข้าวให้หลี่ต้าซานกับซ่งซิ่วหลานไม่หยุด
ในใจมั่นใจว่าอีกไม่นานก็จะได้มีลูกหลานเต็มบ้าน สมใจที่เธอหวังให้ครอบครัวมีลูกดกเป็นสุข
หงหงแทรกขึ้นด้วยเสียงอ้อแอ้ว่า “คุณย่า ยังมีหงหงด้วยนะ หงหงช่วยพ่อกล่อมน้าชาย แล้วก็กล่อมคุณยายด้วย”
“ดี ๆ หลานสาวคนโตของย่าน่ารักที่สุดเลย ย่าคีบหมูมันให้ชิ้นหนึ่งนะ”
หวังชุ่ยฮวาคีบหมูมันชิ้นใหญ่ที่สุดให้หงหง แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า “ต้าซาน ไหนแกบอกว่าจะสร้างบ้านไง พอดีเมื่อวานลุงจงมาหา แม่เลยคุยเรื่องสร้างบ้านกับเขา ลุงจงรับปากว่าจะช่วย เดี๋ยวแกไปหาเขาหน่อยนะ”