อาวุธปืนที่พวกกองกำลังอาสาของแต่ละทีมผลิตยิงได้ มีมากหน่อยก็ห้าหกกระบอก น้อยหน่อยอาจมีแค่กระบอกเดียว
แถมยังเป็นอาวุธที่ยึดมาจากพวกญี่ปุ่นเมื่อหลายปีก่อนทั้งนั้น
ส่วนอาวุธอย่างอื่นก็มีแต่ทวนพู่แดงกับดาบใหญ่
เอาของพวกนี้ไปพร้อมกับกองกำลังอาสาหมู่บ้านตระกูลซ่ง เพื่อจับพวกหมู่บ้านตระกูลซุนให้ได้คาหนังคาเขา
นี่ไม่ใช่การลงมือ
นี่มันหาเรื่องตายชัด ๆ ไม่ต่างจากเอาหัวไปกระแทกหิน
ทางหมู่บ้านตระกูลซุนซ่อนอาวุธไว้ไม่น้อย
“ให้ตายเถอะ เอาก็เอา!”
ซ่งจินซานไม่ใช่คนลังเลอยู่แล้ว
พอตัดสินใจได้ก็ไม่คิดเผื่อทางถอยให้ตัวเอง
อย่างที่หลี่ต้าซานพูด ซุนโหย่วฝูกับพี่น้องอีกสามคนหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ถึงทางหมู่บ้านตระกูลซุนจะสืบเรื่องนี้ ช่วงสั้น ๆ ก็คงไม่สงสัยหมู่บ้านตระกูลซ่ง
กว่าจะหาทางกันทุกวิถีทางแล้วยังหาคนไม่เจอ ถึงตอนนั้นค่อยมาเล่นงานหมู่บ้านตระกูลซ่ง
ส่วนเวลาที่มีอยู่
ก็เพียงพอให้หลี่ต้าซานฝึกกองกำลังอาสาในมือจนกลายเป็นกำลังชั้นยอด
ลูกเขยกับพ่อตาเดินคุยหัวเราะกันกลับบ้าน ส่วนซ่งเจี่ยฟ่างที่เดินตามหลังพึมพำไม่หยุด
ทั้งที่ตัวเองต่างหากเป็นลูกแท้ ๆ ของซ่งจินซาน
ก่อนวันนี้ ถ้าใครเอ่ยถึงหลี่ต้าซานในบ้าน ซ่งจินซานต้องด่ากราดแน่
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับโลกกันวะ?
พอรู้ว่าหลี่ต้าซานยิงซุนโหย่วฝูกับพวกอีกสามคน ซ่งจินซานกลับไม่ด่า ไม่กลัวสักนิด
แถมยังคิดว่าหลี่ต้าซานทำได้ดี ทำได้ยอดเยี่ยม
ซ่งเจี่ยฟ่างกลัดกลุ้ม ส่วนหลี่ต้าซานกลับบ้านไปก็กลุ้มไม่แพ้กัน
เขาอยู่ห้องเดียวกับซ่งซิ่วหลานไม่ได้