“เชี่ย!”
เหลียงเหล่ยตกใจจนรีบหลบ
ใคร ๆ ก็รู้ว่าเกาต้าหนิวเป็นคนปัญญาอ่อน แถมฆ่าคนก็ไม่ต้องรับโทษ
“พี่ต้าซานไม่ใช่อันธพาลสักหน่อย เขาเป็นคุณชายต่างหาก นายเองต่างหากที่ไม่ใช่คนดี อย่ามาเห่าใส่คนอื่นมั่ว ๆ!”
“พ่อฉันบอกว่า ถึงพี่ต้าซานจะมีข้อเสียเต็มตัว หัวเป็นแผลเท้าเป็นหนอง แต่ลีลาบนเตียงเขาเด็ด นายทำได้แบบนั้นไหมล่ะ? ไอ้ลูกหมาเอ๊ย แค่กางเกงยังรัดให้เรียบร้อยไม่ได้เลย”
เกาต้าหนิวถลึงตามอง อีกทั้งคำพูดที่หลุดจากปากยังลามกทุกประโยค
ทุกครั้งที่พ่อพูดถึงหลี่ต้าซาน ใบหน้าก็มักเต็มไปด้วยความอิจฉา
พ่อชมว่าหลี่ต้าซานเกิดมาเป็นคุณชายโดยแท้ ชาตินี้ตัวเองยังไม่เคยคิดจะแต่งเมียสองสามคน แต่หลี่ต้าซานแต่งเมียไปสี่คน แล้วยังหย่าถึงสี่ครั้ง แสดงว่าเขาไม่เคยขาดเมียเลยสักนิด
น่าอิจฉาจนแทบตาย
“พรืด!”
เหลียงเหล่ยแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ส่วนหลี่ต้าซานก็ได้แต่ทำหน้าเหมือนมีเส้นดำพาดเต็มหัว
เขาแอบสาบานกับตัวเอง
พอเรื่องนี้ผ่านไป จะต้องไปคุยกับลุงเกาให้รู้เรื่อง
อะไรคือหัวเป็นแผลเท้าเป็นหนอง
อะไรคือไม่ขาดเมีย
ชายร่างผอมสูงคนหนึ่งที่มีฉายาว่าเอ้อร์ไหลจื่อจงใจเยาะเย้ยว่า “เกาต้าหนิว หลี่ต้าซานถือปืนลูกปรายเก่า ๆ จะไปล่าสัตว์ ยิงตัวเองตายก็ช่างเถอะ แต่นายเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน ระวังจะโดนยิงตายไปด้วยล่ะ”
“ไม่มีทางเด็ดขาด”
เกาต้าหนิวตอบโดยไม่ต้องคิด “พี่ต้าซานยิงปืนเก่งชะมัด พ่อฉันบอกว่าตอนกลางคืนก็ยิงเข้าเป้าทุกนัด”
“แค่ก ๆ ๆ...”
เหลียงเหล่ยหัวเราะจนหน้าแดง
หลี่ต้าซานอยากเตะเกาต้าหนิวให้ตายจริง ๆ พูดจาเหลวไหลอะไรของนาย