ได้ยินมาว่าหลี่ต้าซานไม่ได้มามือเปล่า บนเกวียนยังบรรทุกเนื้อมาถึง 200 ชั่ง
เรื่องแปลกมีให้เห็นทุกปี แต่วันนี้แปลกที่สุด
สำหรับเฉาตงซานแล้ว
อย่าว่าแต่เนื้อ 200 ชั่งเลย
ต่อให้เป็น 300 หรือ 400 ชั่ง ด้วยฐานะตอนนี้ของเขาก็ซื้อไหว
แต่ถึงจะซื้อไหวก็เถอะ
เฉาตงซานเป็นคนแบบไหนกันล่ะ น้องชายแท้ ๆ ของเขาเป็นหัวหน้าฝ่ายรักษาความสงบประจำคอมมูน แถมตระกูลเฉายังซ่อนทรัพย์สินที่ไม่ได้ส่งมอบไว้อีกไม่น้อย
หันไปดูหลี่ต้าซานสิ เล่นพนันจนหมดเนื้อหมดตัว ในมือมีเงินสักเหมาเดียวก็ต้องรีบเอาไปลงโต๊ะพนันทันที
ไอ้หมอนี่ไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน ถึงได้กล้าเดิมพันกับคนอื่นอย่างบ้าคลั่ง?
ยิ่งคิดก็ยิ่งงง เฉาตงซานจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ ก่อนเดินก้าวขาถ่างออกจากห้องไปยังลานบ้าน
พอดีมีนักเลงปลายแถวคนหนึ่งที่กำลังด่าทอหยาบคายอยู่หน้าบ้านตระกูลโจวเดินผ่านหน้าบ้านเฉาตงซาน
“เอ้อจู้จื่อ มานี่ซิ”
“พี่เฉา มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ?”
นักเลงปลายแถวที่ชื่อเอ้อจู้จื่อรีบปรี่เข้ามา พลางเหลือบมองบุหรี่ที่คาบอยู่ในปากเฉาตงซานอย่างประจบประแจง
ทั้งหมู่บ้านซานเต้ากัว มีแค่เฉาตงซานเท่านั้นที่สูบบุหรี่มวนได้
แม้แต่เฉินชุนเซิง หัวหน้ากองผลิต ยังสูบยาเส้นอยู่เลย
เห็นอย่างนั้น เฉาตงซานก็หยิบซองบุหรี่ออกมา แล้วโยนบุหรี่มวนหนึ่งให้เอ้อจู้จื่อ
เอ้อจู้จื่อยิ้มประจบ “พี่เฉา ไม่รู้จะพูดยังไงเลยครับ พี่เป็นคนมีน้ำใจและเก่งที่สุดในหมู่บ้านซานเต้ากัว มีอะไรสั่งมาได้เลย ผมรับรองว่าจะจัดการให้เรียบร้อยแน่นอน”