ในเวลาเดียวกัน
หลี่ต้าซานคืนรถม้าแล้วแบกกระสอบเดินเอื่อย ๆ กลับบ้าน
“ลูก ๆ มาดูสิว่าพ่อเอาอะไรมาให้บ้าง”
พอเข้าบ้าน
หลี่ต้าซานก็ทำท่าราวกับกำลังนำสมบัติมาอวด แล้วหยิบของกินสารพัดอย่างออกมาจากกระสอบ
ขนมพีชกรอบ ขนมอบ ผลไม้อบแห้ง คุกกี้ ลูกอมนม และลูกอมผลไม้
จากนั้นยังหยิบกล่องนมผงที่มีตัวหนังสือต่างประเทศเต็มกล่องออกมาต่อหน้าภรรยาทั้งหลาย
“พ่อ คุกกี้อร่อยจัง”
“ไม่ใช่ ๆ ขนมพีชกรอบอร่อยกว่า”
“คุกกี้อร่อยกว่า”
“ขนมพีชกรอบอร่อยต่างหาก!”
หงหงกับหนิวหนิวชิมของหายากที่หลี่ต้าซานเอากลับมาอย่างร่าเริง ปากเล็ก ๆ เถียงกันไม่หยุดว่าใครได้กินของอร่อยที่สุด
ซ่งซิ่วหลานทำหน้าเสียดายแทนแล้วพูดว่า “แม่ก็รู้นี่คะว่าหลี่ต้าซานเป็นคนยังไง ให้เงินไปเท่าไรก็ใช้หมด ทำไมแม่ถึงวางใจให้เงินเขาเยอะขนาดนั้นล่ะคะ”
“หนิวหนิว ห้ามเถียงพี่ใหญ่”
ซุนเหมียวเหมียวสอนลูกสาวให้รู้จักกฎระเบียบไปพลาง แล้วก็ร่วมบ่นหลี่ต้าซานที่ใช้เงินมือเติบไปด้วย
จ้าวผิงถิงกับโจวซ่วงเห็นพ้องกันอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้น
คราวนี้ใช้เงินไปเยอะจริง ๆ
เช้าตรู่วันนี้ หวังชุ่ยฮวาบอกว่าเด็กสองคนกับผู้ใหญ่หลายคนขาดสารอาหาร จึงให้เงินหลี่ต้าซานไปซื้อของอร่อย ๆ จากข้างนอกมาเสริมร่างกายเด็ก ๆ
ภรรยาทั้งสี่ไม่ได้สงสัยอะไร
ต่างคิดว่าแม่สามีกับแม่แท้ ๆ ก็เอาใจใส่พวกเธอเหมือนกัน
ใครจะคิดว่าหลี่ต้าซานทำเหมือนเป็นศัตรูกับเงิน
ถ้าไม่ซื้อก็ไม่ซื้อเลย
แต่พอซื้อขึ้นมาก็ซื้อของกินของใช้กองโต
“ไอ้ตัวแสบ คราวหน้าฉันไม่ให้เงินแกแล้ว ให้ไปเท่าไรก็ใช้หมด”
หวังชุ่ยฮวาบ่นหลี่ต้าซานไปสองสามคำแบบไม่ได้จริงจังนัก ในใจก็อดทึ่งไม่ได้ว่าเจ้าหนูนี่หาวิธีหาเงินเก่งจริง ๆ