บ้านตระกูลโจวเก่าอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านซานเต้ากัว
ห่างจากหมู่บ้านเขาซานราว ๆ 20 ลี้
ย้อนกลับไปตอนนั้น
หลี่ต้าซานกับเพื่อนเฮงซวยสองสามคนไปเล่นพนันกันที่นั่น แล้วก็ถูกใจโจวซ่วงที่กำลังเก็บขี้วัวอยู่ข้างทางตั้งแต่แรกเห็น
เขาหลอกล่อไปสามตลบสองตลบ จนไฉ่เฟิ่งหลาน แม่ของโจวซ่วงกับโจวฟาง งงเป็นไก่ตาแตก
ทำตัวเหมือนเป็นคนดีมีศีลธรรม
จนได้แต่งโจวซ่วงเข้าบ้านอย่างราบรื่น
พอแต่งงานแล้วก็เผยธาตุแท้ น้องเมียเห็นเขาทีไรทำท่าราวกับเห็นผี ก็ไม่แปลก
“น้องเมีย ถึงแล้ว ลงมาได้”
ช่วงพลบค่ำ
รถม้าจอดตรงปากทางเข้าหมู่บ้านซานเต้ากัว หลี่ต้าซานหันไปมอง แล้วเห็นโจวฟางจ้องเขาเขม็ง
“นาย...”
โจวฟางได้สติ ตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของหลี่ต้าซาน เด็กสาวก็รีบลงจากรถม้าอย่างประหม่า แบกกระสอบขึ้นบ่าแล้ววิ่งเข้าหมู่บ้านไปโดยไม่พูดสักคำ
“เฮ้อ ทำบาปไว้จริง ๆ”
หลี่ต้าซานถอนหายใจอย่างหดหู่
แม้แต่น้องเมียอายุแค่ 16-17 ปี ยังถูกเขาทำให้กลัวจนร้องไห้โวยวาย
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแม่ยายที่เพิ่งหายป่วยหนัก
ถ้าไม่ปูทางไว้ก่อนแล้วบุกไปแบบไม่เกรงใจใครอย่างนี้ มีหวังทำให้ยายแก่ตกใจจนเป็นอะไรไปแน่
“ลูก ทำไมกลับมาคนเดียวล่ะ?”
ในลานบ้านโทรม ๆ ทางตะวันตกของหมู่บ้าน ไฉ่เฟิ่งหลานหน้าซีดเหลือง มีริ้วรอยเต็มใบหน้า มองลูกสาวที่เข้าเมืองไปดูตัว แต่กลับแบกกระสอบวิ่งหน้าตาตื่นกลับบ้านมาอย่างไม่คาดคิด
“แม่ เข้าบ้านก่อนค่อยคุยกัน”
โจวฟางกลัวแม่ตกใจ จึงวางกระสอบแล้วประคองแม่เข้าไปในบ้าน